De hitte heeft toegeslagen in Parijs en legt de stad langzaam stil. Parisiens maken zich klaar voor hun jaarlijkse stadsvlucht, theaters sluiten hun deuren en het overaanbod aan fantastische tentoonstellingen is nog maar een verre herinnering.

Ondanks de schaarste aan culturele activiteiten, vind ik die zomerse pauze in Parijs zalig. Weinig verkeer op de grands boulevards wanneer ik ’s avonds op m’n Vespa naar huis snor, geen overvolle metro’s tijdens het spitsuur en Parisiens die opvallend vriendelijker zijn dan normaal.

Bovendien blijven er nog massa’s mogelijkheden over voor licht zomers vertier.

Het leukste feestje van het jaar begint hier de avond vóór de nationale feestdag. Zoals overal in Frankrijk kan je dan terecht in de lokale brandweerkazerne voor het fameuze bal des pompiers: een volks dansfeest georganiseerd door de “soldaten van het vuur” (in Frankrijk is de brandweer onderdeel van het leger). Vooral de feestjes in het 1e en 3e (Marais) district zijn vermaard.

Een andere heerlijke traditie is de cinéma en plein air in het Parc La Villette. In dit culturele park in het noordoosten van Parijs kan je tijdens de zomermaanden terecht voor openluchtfilms, muziek en dans, exposities en ateliers.

En dan is er uiteraard Paris Plage. Bij gebrek aan openluchtzwembaden worden hier sinds 2002 heuse stranden aangelegd en tijdelijke zwembaden geïnstalleerd. Verschillende locaties langs de oevers van de Seine worden omgetoverd tot kleine vakantieoorden met allerlei gratis activiteiten, ter afkoeling van de Parijzenaars en hun bezoekers!

Geen enkele reden dus om tijdens de zomer de lichtstad te ontvluchten naar overbevolkte badplaatsen. Ik ga na de zomer wel op reis!

Nog over het vorige, de Amerikaanse samenleving en oorlog: de laatste maandag van mei is ‘Memorial Day’, een van de weinige betaalde feestdagen van het land, een van de weinige dagen ook waarop de Library of Congress gesloten is. In oorsprong een dag om de gesneuvelden van de Burgeroorlog te bedenken, na de Grote Oorlog uitgebreid tot alle Amerikaanse oorlogsslachtoffers.

Op de vele militaire begraafplaatsen van het land worden kransen en bloemen neergelegd, erg officieel en afstandelijk (president Bush op Arlington National Cemetery), door de oorlog in Irak helaas ook weer steeds vaker dicht-op-de-huid van de nu al meer dan vierduizend families die de afgelopen jaren geliefden hebben verloren.

In Belgie roept het woord ‘oudstrijder’ vooral beelden op van de IJzer, de Achttiendaagse veldtocht en eventueel Korea of Rwanda. In de VS zijn ‘Veterans’ overal. Ze vormen een doorlopend aandachtspunt tijdens de verkiezingscampagne en zijn, vooral in de grote steden, ook heel zichtbaar op straat – een ontstellend percentage van de daklozen in het land zijn oudstrijders, vaak zozeer getraumatiseerd of gekwetst dat ze in het normale burgerleven geen plaats (en vooral werk) kunnen vinden en letterlijk de rest van hun leven slijten in kartonnen dozen.

De Library of Congress eert de Veterans gelukkig met meer respect. In het Veterans History Project archiveert men ooggetuigenverslagen van Amerikaanse oudstrijders van WOI, WOII, Korea, Vietnam en de verschillende Golfoorlogen & Afghanistan. Soldaten worden uitvoerig geïnterviewd, hun brieven en dagboeken en foto’s en video-opnamen worden gearchiveerd.

Voor de meeste Amerikanen is Memorial Day echter bovenal een vakantiedag, het officieuze begin van de zomer, gevierd met festivals, sportwedstrijden en – veel Amerikaanser kan het allicht niet – speciale Memorial Day koopjesdagen. Dat vindt niemand vreemd of ongepast. Markt is het altijd, oorlog of niet.