Afgelopen weekend leverde denkmachine Slavoj Zizek een lezing af tijdens het Amsterdamse Weerwoordfestival. Voor de mensen die te lui zijn om op links te klikken: Zizek is een Sloveense filosoof wiens denken voortgekomen is uit een obsceen huwelijk tussen Hegel en Lacan.

Als u  in de voorgaande zin te veel onbekende namen ontmoet, probeer het dan eens met deze omschrijving: Zizek is allicht de meest bekende levende filosoof op Fukuyama en Ludo Abicht na. Hij is in ieder geval de meest productieve. Als u even een halfjaar niet oplet, ligt er alweer een nieuw werk op de plank. Waarover? Alles. Psychoanalyse, film, politiek, religie. Ruimte van het volledige leven, zegt u? Zizek antwoordt: ‘Been there, done that.’

Correctie, hij zou zeggen: ‘(hmpf, hmpf) Bien dere, (knrprst) don (knprst, hmpf) det. Asssj Immanuel Kant woelt poet it in, well know, firssssjt (hmpf, grrr) let mie tel joe a joke.’  De man beschikt namelijk over een imposante slis, een charmant accent en wordt voortdurend onderbroken door tics en korte ademstoten. Hij lijdt namelijk aan een angststoornis die hij meestal weet te onderdrukken door antidepressiva en kalmeermiddelen. Soms zijn de paniekaanvallen zo ernstig en overrompelend dat hij lezingen moet afzeggen. Minder ingrijpende momenten van beklemming kunnen zich manifesteren in tics of hyperventilatie.

Waar had hij het over in deze overvolle zaal die voornamelijk bestond uit twintigers en dertigers – mensen die normaliter alleen nog maar wakker te porren zijn voor de ethische inzichten van Etienne Vermeersch? Wel, eigenlijk alles. En zoals altijd mondde dit alles uit in een oproep tot een nieuw soort communisme. Een oproep die hij in de laatste tijd steeds duidelijker laat klinken. Toch een kleine greep uit het alles dat hij presenteerde:

meer lezen …

In tijden van confetti en presidentsverkiezingen voelt Nederland zich de eenenvijftigste staat van de Verenigde Staten. De NOS zendt alle debatten live uit. Dat op die momenten zelfs de meest fervente americanofiel in zijn nest ligt, mag niet deren. Voor de verkiezingsnacht worden er dertig Hilversumse tv-lui ingevlogen. Dat brengt natuurlijk de nodige kosten en ophef mee. Maar dat mag de pret niet derven. We can, dus we do.

Er is zelfs een kieswijzer die uitwijst of een rechtgeaarde Rotterdammer of Maastrichtenaar, nu eigenlijk voor het dragen van wapens is of tegen de boycot van Cuba. Als een tv-omroep de conventie van de democraten verslaat, komt er kritiek op de pro-Obama-teneur van de publieke zenders. Want ja, ook iemand uit Dordrecht heeft het recht om te weten op welke andere kandidaat hij niet mag stemmen.

meer lezen …

Waaraan de Gay Pride optocht gisteren aan het hippe Dupont Circle me nog het meest deed denken: de reclamecaravaan die voorafgaat aan de doortocht van de Ronde van Frankrijk. Toeterende en gillende mensen die bovenop bedrijfswagens zitten en prullaria naar de straatkant gooien om zichzelf zo te profileren als homo-vriendelijk bedrijf.

Niet dat men het hier gewoon over ‘homo’s’ heeft. Het land dat de identity politics uitvond, spreekt of in eufemismen – Capital Pride Parade – of gebruikt een veel-letterwoord waarmee verwezen wordt naar Lesbians, Gays, Bisexuals, Transgender en Queers. In vergelijking met soortgelijke optochten in Europa (en vooral de in alle vormen van extravagantie uitblinkende Amsterdamse Gay Pride) gaat het er in Washington behoorlijk rustig aan toe. Uiteraard ziet het straatbeeld er plots kleuriger uit dan elders in het grijzepakken-Washington, maar qua pluimen-in-je-gat was dit bepaald geen spectaculaire optocht.

In Washington, hoeft het nog te verbazen,  gaat het altijd over politiek. En dus bestond misschien wel de helft van de optocht uit vertegenwoordigers van allerlei kandidaten (veelal Democraten, uiteraard) die hengelen naar de steun van de homo-gemeenschap voor de gemeenteraadsverkiezingen van september of de parlementsverkiezingen in november. En er was natuurlijk ook een luid YES WE CAN-schreeuwende afvaardiging van Barack Obama, voor de gelegenheid Obama Pride gedoopt.

En zo beschouwd gaat Gay Pride hier, meer dan in Europa, niet alleen over respect en het recht je leven in te richten zoals jij dat wil; in het bepaald niet altijd homovriendelijke Amerika gaat het heel uitdrukkelijk over het vragen om & uitspreken van politieke steun – de meest toegejuichte passanten waren allicht niet toevallig de ‘Just Married’-koppels die gebruik kunnen maken van de verlichte wetgeving in hun staat die het homohuwelijk toelaat.