Soms vermoed ik dat ik qua seksuele uitstraling tussen een dwergkonijn en een raffiamandje in zit. Die gedachte overvalt me als een vriendin me weer eens opbelt om als cockblock te figureren. Omdat mijn moeder zegt dat ze het altijd zo’n gedoe vindt om op links te klikken: een cockblock dient seksuele avances af te weren. Moeder, u bent er nog? Fijn.

Blijkbaar wek ik zo’n aaibare indruk dat potentiële versierders merken dat er totaal geen lichamelijke spanning zit tussen mijn avondpartner en mijzelf. Dat moet wel duiden op een langdurige relatie. Mevrouw fake vriendin kan zich dan fijn de rest van de avond wijden aan  netwerken, zichzelf voortstuwen in de vaart der volkeren of bezopen worden. Maar hey, er zijn meestal hapjes.

Het feestje in kwestie was iets cultureels. Niet iets met toegangskaartjes en een pauze, nee, het was meer socio-cultureel. De gemeente had het georganiseerd. Nu ja, een cultureel-etnische vereniging die ooit door de gemeente in het leven was geroepen en met subsidie in stand was gehouden, moest fuseren met een andere cultureel-etnische vereniging omdat ze beide jaren geld hadden gekregen maar er toch niet in geslaagd waren alle integratieproblemen in Nederland op te lossen. Bovendien waren ze ook nooit hun belofte nagekomen dat ze zouden regelen dat elke ochtend blonde elfjes frambozensap op je lippen komen druppelen om je wakker te maken.

Neenee, er moesten dingen veranderen. Gemeentemensen sloegen met hun vuist op tafel, de ondersteunende ambtenaren hoopten tevergeefs dat alles voorbij zou waaien en drie jaar later was de fusie een feit. En oh, wat zat de leut er goed in die avond.

meer lezen …

Wilt u uw ziel verbreden? Zet dan uw luidsprekers aan en druk op deze link. Klaar? Zou u kunnen omschrijven wat u nu voelt? Vrolijk, vol afkeer van het land van Balkenende, triest? Of opgelaten omdat u betrapt ben op slentersurfen tijdens het werk?

U zit op de Klara-site, dan maakt het waarschijnlijk dat deze muziek niet door het huis schalt als zoonlief een goed rapport heeft gekregen of als u een soundtrack zoekt voor die altijd spannende momenten tussen dessert en coïtus.

Dit in tegenstelling tot de mensen die hier zo van genieten dat er geen Hollands straatfeest of werkdagafsluiting voorbij kan gaan of er moet geluisterd worden naar dit genre van gehaktstaafteksten gespietst op stampvoetende beats. Hun oprechte vreugde is zo overweldigend dat ze willen dat die overslaat op de hele stad. Het is dan ook uit mensenliefde dat de muziek zo hard staat dat het bier uit het plastic trilt en glazen ogen breken in hun kas.

Dit bastaardkindje van dance en Nederlandstalige smartlap brengt op haast organische wijze de vraag naar voren: ‘Wat zou de Zuid-Afrikaanse schrijver en Nobelprijswinnaar  J.M. Coetzee hier nou van vinden?’

meer lezen …

‘Een [...] collectieve eigenschap die het Nederlandse meisje wordt toegedicht betreft haar uiterlijk schoon. Men hoort daar verschillend over oordelen, maar er is een duidelijke tussen-mening die men als vriendelijk en welwillend zou kunnen omschrijven, en waarin vooral de bewondering voor de eenvoud der Hollandse vrouwen een belangrijke rol speelt.  Niet als mooi of lelijk schijnen onze meisjes het eerst aan vreemden op te vallen, maar als onbevangen, niet-geraffineerd, onopgesmukt of eindelijk positiever uitgedrukt: als ‘natuurlijk’.’

‘[...] dat de Nederlandse vrouw, om maar één voorbeeld te noemen, breder en desnoods ‘plomper’ gebouwd lijkt dan de Franse of Italiaanse, zou men veilig in verband kunnen brengen met de omstandigheid dat zij drie kwart van een jaar op straat of op het land tegen een straffe wind moet optornen waarvan zelfs onze bomen scheef zijn gegroeid.’

Uit de inleiding van Meisjes van Nederland. De foto’s zijn van Emile van Moerkerken, de inleiding van Jan Blokker (1927), een toonbeeld van columnistische degelijkheid. Het boekje verscheen in 1959 en dat is, aldus de inleider, het laatste moment in de geschiedenis dat zo’n archief aangelegd kan worden. Vlak voor de jaren zestig aanbreken, kan nog zoiets als ‘typisch Nederlands’ onderkend worden. Daarna zal al rad Hollywood, de Max Factor-industrie en de steeds snellere mobiliteit der volkeren ervoor zorgen dat aan de Hollandse genen, gewoontes en garderobe nog maar weinig Bataafs kleeft.

Als Vlaamse mannen over Nederlandse vrouwen praten, komt dat plompe ook nogal eens naar voren. Toen Hugo Claus stierf, verscheen ondermeer deze foto:

Te zien zijn de Vlaming die nooit de Nobelprijs won en de Nederlandse actrice Elly Overzier. Iemand schreef in een zekere krant dat we hier met een bijzondere vrouw te maken hebben waar Claus duidelijk van onder de invloed is. Maar verkijk u niet op haar verleidelijke operahandschoenen en katachtige blik. Deze vrouw beschikt over een stevig stel benen waardoor ze niet uit het lood valt te slaan. Een degelijk postuur waaraan Claus zich kon optrekken en die hem behoedde voor zweverij. Dat soort gelul, inderdaad. Daarom heb ik geen moeite gedaan de auteur te onthouden.

Natuurlijk bestaat de Nederlandse vrouw ondertussen uit lichaamsdelen die van over de hele wereld komen. En de meisjes wier voorouders al eeuwen in de polder wonen? Wel, het schijnt nog steeds zo te zijn dat Nederland gemiddeld de langste inwoners heeft ter wereld. Dus waar Vlamingen en Blokker ‘plompheid’ zeggen, bedoelen ze eigenlijk groot.

Als je afgaat op de geschriften van semi-professioneel vrouwenafschuimer Jan Cremer, zijn gigantische vrouwen bijzonder aantrekkelijk. Hoewel. Hij heeft het zelden over vrouwen. Meer over een soort geografische verschijnsels louter bestaande uit bergen en spelonken. Deinende heuvelruggen die overgaan in zompige mergelgrotten. Sommige mensen hebben nu eenmaal meer met geologie dan anatomie. Misschien is het aardrijkskundige penisnijd.

Lezer, u komt bedrogen uit. Als u aan het einde van deze tekst bent gekomen, heeft u waarschijnlijk doorgelezen in de hoop dat  ik mijn eigen taxonomie van de Nederlandse vrouw zou vrijgeven. En dat dan liefst in vergelijking met een paar andere nationaliteiten. Het spijt me, over een dergelijke typologie beschik ik niet. Al moet ik u wel bekennen dat mijn oprechte verwerping van clichés en mijn afkeer van het labelen van mensen soms wat geschroeid wordt door een klein nostalgisch waakvlammetje. Bij dat povere licht lees ik dan vergeelde fotoboekjes en gedateerde romans.

‘Zo dik en hard dat ze maar blijft kreunen’, ‘Re: ze is nat en klaar’, ‘Tart de grenzen met een groter orgaan’, nee, het is zijn niet de subject lines van uw spammap. Het zijn de hoofdstuktitels van de erotische roman Genade. Een debuutroman van iemand die zich verschuilt achter de naam Tina Weemoed. De uitgever prijst deze auteur aan als iemand die ’seks voor het eerst vanuit vrouwelijk perspectief beschrijft’. Je voelt al meteen – sorry – nattigheid. Want erotiek voor en door vrouwen, is al langer onder ons. Melissa P., Pauline Réage, Irene González Frei, Lydia Rood, godbetert. En natuurlijk moeder Nin.

Anaïs Nin begon met het roosgevingerde werk op aanvraag van een anonieme verzamelaar. Maar het was hem allemaal niet ranzig genoeg. Nin -leest iemand nog haar ‘reguliere’ romans?- ging stug door met het weven van haar literaire netkousen. Haar verhalen getuigen van verlangens, niet van ejaculatie. Gelukkig want een onomatopee volstaat voor die laatste handeling. Zet u vooral in de comments welke.

Ondanks de hoofdstuktitels van Genade is het geen werk in de trant van Ontucht in de kostschool of De pizzajongen kwam te vroeg. De lezer krijgt een tranche de vie van een libidineuze veertigster in Amsterdam. Manlief wordt flink bedrogen maar dat staat een goed gezinsleven niet in de weg. Hoogtepunten zijn de erotische herinneringen aan een incestueuze oom en een leraar met de hands on-aanpak. En wat is de roman toch heerlijk Nederlands. Dat betekent dat er na een rencontre nog even naar warenhuis de Bijenkorf gefietst moet om een kaascroissant. Hoewel de goedgeschreven seksscènes je niet om de oren vliegen in de Nederlandstalige literatuur, is dat niet de reden waarom de roman boven de boekenzee is getild. Neenee, er komen namelijk bekende mensen in voor. Echte.

meer lezen …

‘Do you have any electronic devices on you?’
‘Nee.’
‘What is the purpose of your visit?’
‘Ik kom het Milosevic-proces verslaan.’
‘No laptop?’
‘Nee. Wacht, ik heb een opname-apparaatje.’
‘(zucht). I ask you again, do you have any electronic devices on you?’
‘Wel, een opname-apparaatje dus.’
‘Move along, sir.’

Hoewel haar accent geen twijfel liet bestaan over haar Nederlandse nationaliteit, verkoos de agente het Engels vol te houden. Ik neem aan dat haar linguïstische stugheid net als haar uniform het haar makkelijker zou maken als ze me zou moeten neerknuppelen. Zou ze ook ‘Freeze!’ roepen als ik vuurwapengevaarlijk werd?

Het Milosevic-proces was al twee jaar gaande. Het persbureau waar ik voor werkte, was het enige Nederlandse medium dat nog de moeite nam om verslag te doen van iedere millimeter aan bloederige geschiedenis die werd blootgelegd. De juridische precisie begon in te dikken tot archeologische traagheid. Het recht moest zijn gang hebben. Het recht kreeg een labyrint.

In het Haagse museumkwartier forensde een gepantserde colonne tussen gevangenis en Joegoslavië-tribunaal. Milosevic, die er niet als een monster uitzag, zat bij zijn eigen rechtszaak als een bloemist bij de veiling. Wachtend tot er een kansje langs komt. Omdat hij het vredestribunaal niet erkende, had hij geen advocaat. Een griffier stond hem bij. Met de makke neerbuigendheid van een sommelier die een cola uit de kelder haalt. Een dikke glazen wand scheidde het Hof van journalisten en schoolreisjes.

meer lezen …

Herfst in het land, mensen. Wat Rilke, iemand? Wel ja.

 ‘Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr.

Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben,

wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben

und wird in den Alleen hin und her

unruhig wandern, wenn die Blätter treiben.’

Inderdaad, zijn klassieker Herbsttag,  want als de huizen weer naar verwarming gaan ruiken en de zon later dan ons opstaat, dan voelen de eenzamen hun bed weer groeien. Jezelf op een zomers terras wijsmaken dat je niemand nodig hebt, is makkelijk. Maar eens je de laatste mug tegen de muur geplet hebt, hoor je ’s nachts oorverdovend je bloed ruisen. Gelukkig zoemt je laptop harder. Dat je ogen gaan tranen van te lang naar het scherm turen, maakt niet uit. Dat deden ze toch al. En bovendien kun je naast het bekijken van filmpjes van hondjes met hoedjes op, ook gelijk aan het internetdaten.

meer lezen …

The Diva Has Landed. Anouk is terug. Als de kappersschaar over mijn hoofd glijdt, hoor ik haar stem. ’s Nachts in de snackbar danst ze op het tv-scherm dat de wachtenden moet vermaken. De etalages van krantenwinkels, de rijen affiches op blinde muren reproduceren haar bestraffende blik in oneindig veelvoud. Ze vermaant de inwoners van dit land onder de zeespiegel. Ze wijst hen op hun halfslachtigheid.

Dat doet ze niet in woorden. Die zijn niet haar forte. Zegt ze zelf. ‘Als het allemaal maar een beetje lekker oppervlakkig blijft, joh. Zodra het dieper gaat, klap ik dicht. Nee, écht! Als je met mij hardcore wilt praten, komt er echt niks meer uit. Daar heb ik geen kaas van gegeten, heb ik de skills niet voor opgebouwd.’ (Vrij Nederland)

Dat doet ze ook niet door heel goede muziek te maken. Het is vrij standaard Nederrock waar wel meer bandjes een bestaan aan overhouden. Maar verder dan de beviltstifte kleedkamers van de jeugdhonk komen die zelden. Ze verkopen er geen miljoen platen mee, ze komen er niet niet mee in Ahoy. Of het Sportpaleis, wat dat betreft.

Het zijn ook niet Anouks teksten die ons wijzen op onze tekortkomingen. Goed, niet iedereen die omringd wordt door wat trommelvellen en snaarinstrumenten moet een Leonard Cohen of Lennard Nijgh zijn. Maar komaan:  ‘If roses are meant to be red/And violets to be blue/Why isn’t my heart meant for you’ of mijn persoonlijke favoriet:’Relationship lost on a stormy sea‘. Wat is het dan dat Anouk zo verheven boven alle Nederlandse zangeressen maakt?

meer lezen …

Deze week koningin Beatrix weer eens gezien. Als je in Leiden woont, komt dat wel vaker voor. De universiteit hier werd gesticht door Willem van Oranje en leverde de nodige gekroonde hoofden af. Zo ook de huidige, de vorige (Juliana) en de aankomende (Willem Alexander). Omdat dat ook maar gewone mensen zijn die toevallig in een gouden kooi wonen, gelden de normale regels van Academia dan ook niet.

Juliana werd bij haar afstuderen meteen eredoctor. Willem Alexander kreeg in Leiden de bijnaam Prins Pils wat er onder meer voor zorgde dat hij zijn Ford Scorpio de gracht inreed en dat zijn afstudeerthesis nog steeds achter slot en grendel ligt. En een paar jaar geleden kreeg Hare Majesteit ook een eredoctoraat omgehangen. Vanwege haar verdiensten voor de vrijheid. Of kapselkracht, ik ben het even kwijt.

Dat ereteken krijg je natuurlijk niet voor niets en dus wordt regelmatig een deel van de stad afgezet, schoongemaakt om een paar uur later volgepropt te worden met motoragenten, zwarte limo’s en mensen die tegen hun revers of manchetknopen fluisteren. Nu was het vanwege het Academiegebouw dat opgeknapt was. Ter ere van W. van Oranje hing er nu ook een plaquette aan de muur die onthuld moest.

De majesteit was gehuld in een mooi fuchsia ensemble die mij deed denken aan de minder majesteitelijke woorden die haar moeder Juliana ooit naar het hoofd kreeg, toen ze nog een meisje was: ‘Zeg Jula, wat heb jij toch een dikke benen.’ De toen-nog-prinses antwoordde: ‘Ja, dat weet ik, maar op die benen rust dan ook het hele Huis van Oranje.’ Een comeback zo gevat dat mocht Prins F/Philip hem ooit uiten, hij van mij gelijk de rijksappel krijgt toegeworpen.

meer lezen …

Nog even. Nog heel even. Een paar nachtjes maar en de culturele elite van Nederland doet het er zwijgen toe. Vanaf nu gaat aan tafel de aandacht uit naar het eten, op café wordt het noest doordrinken, op kantoorvloer hoor je alleen de pc-ventilator zoemen, Twitter- en Facebook-updates gaan gewoon weer over de rij aan de kassa en het bezoekje aan oma die steeds vaker vraagt waarom er zes vetergaatjes in elke schoen zitten.

Want aanstaande zondag is de laatste aflevering van Zomergasten, het avond- en nachtvullende programma van de VPRO. Wat ooit begon als ‘Goh, hoe zou de favoriete tv-avond van die goedgebekte politicus of spitante academica er nu eens uit zien?’ is verworden tot ‘Benieuwd waar ik me vanavond eens aan ga ergeren.’ Kop van Jut is per definitie de vragensteller. Of het nu Joost Zwagerman, Bas Heijne, Joris Luyendijk, Connie Palmen, Freek de Jonge die de interviewer van dienst is, ieder jaar -IEDER JAAR- zegt wel iemand ‘Ik kan echt geen avondlang naar de neus van die man kijken.’ Ja, ook bij Connie.

Andere varianten zijn: ‘Ik blijf het zeggen, Margriet is meer een journalist, geen interviewer.’/'Ischa Meijer, ja, als die een vraag stelde, dan luisterde je’./’Als het niet op zijn blaadje staat, stelt hij de vraag niet.’/'God, wat hebben ze nu weer gedaan met het decor?’/'Volgens mij liegt hij gewoon.’/'Ha, als dat echt de beste Stravinsky-uitvoering is die je kent.’ In een kamer zitten tijdens een Zomergasten-uitzending, betekent wachten tot iemand -pinda- en roséschuim op de bek- uitroept: ‘WAAROM? WAAROM? VRAAG EENS DOOR! NEUSBAVIAAN!’

Dit seizoen is Margriet van der Linden de schietschijf van dienst. Haar streng-gereformeerde achtergrond gecombineerd met hoofdredacteurschap van het feministische blad Opzij zorgt ervoor dat ze wel heel veel Nederlandse essentialia in zich heeft. Morde het VPROletariaat al wat sinds het begin van de serie, na het interview met actrice Carice van Houten heeft Van der Linden het helemaal verbrod.

meer lezen …

Het is begonnen. De minister-president heeft de Nederlandse ambassadeur ontboden. De etnische zuivering in Vlaanderen is begonnen – zie hier. Maak plek op het Martelarenplein, een nieuwe Tiendaagse Veldtocht komt eraan. Zoals voorspeld, worden de  huidige veldslagen om water en lucht gevoerd. De Schelde moet dieper en Nederland treuzelt.

Acties die nu nog ludiek lijken, zoals een boycot op mosselen, zijn niets anders dan de trommelaars die voor de kanonnen en musketten uitlopen. Kris Peeters doet zijn best om het volk in bedwang te houden maar het is boter aan de galg. Wie zijn geschiedenis kent, weet dat er niet zoiets bestaat als een ‘vermakelijk grensincident’. Ben ik even blij dat ik geen Belgische nummerplaat meer heb.

Doemroeper? Onheilsprofeet? Neenee, de Scheldecrisis zal sneller op de bodem van de diplomatie stuiten dan de baggerboten het slib kunnen opzuigen. Want de uitdieping wordt gestremd door een machtige factor: de milieulobby. Meer vrachtverkeer betekent volgens hen minder leven. En niemand zo koppig als een Nederlander die het woord voert voor organismen die de taal niet machtig zijn. Een voorbeeldje van hun hardhoofdigheid? Lees verder en u weet waarom u voorlopig maar beter schaaldieren en wiet kan gaan hamsteren.

meer lezen …