‘Waar luister je naar?’

‘Ach, dat is niets… niks voor jou.’

Ik zit naast een collega van een andere afdeling. Hij luistert naar muziek op zijn mp3-speler.

‘Hoezo? Wat is het dan? Doedelzak? New-agemuziek met gekrijs van dolfijnen?’

‘Nee, het is christelijke rock.’

‘…’

‘…’

‘Toch een soort dolfijnen dus.’

‘Hoezo?’

‘Die doen het ook maar één keer per jaar.’

De volgende dag had de collega een ansicht voor me. Een blitse jongen in vervaarlijke hiphop-pose poseerde naast de letters: ‘Don’t focus on finding the right person but on being the right person. Stay a virgin!’

 

***

Op godsdienstig vlak val ik onder het Vlaamse gewoonterecht dat je katholiek bent tot de leeftijd dat je popmuziek en masturberen ontdekt. Het avondgebed en de angst om te sterven in je slaap worden dan langzaam versmoord door een zacht zoemende radiowekker die op Studio Brussel afgesteld staat. En door gedachten die ruiken naar Labello, kauwgum en stiekeme sigaretten. Maar God is weer in mijn leven. meer lezen …

Waaraan de Gay Pride optocht gisteren aan het hippe Dupont Circle me nog het meest deed denken: de reclamecaravaan die voorafgaat aan de doortocht van de Ronde van Frankrijk. Toeterende en gillende mensen die bovenop bedrijfswagens zitten en prullaria naar de straatkant gooien om zichzelf zo te profileren als homo-vriendelijk bedrijf.

Niet dat men het hier gewoon over ‘homo’s’ heeft. Het land dat de identity politics uitvond, spreekt of in eufemismen – Capital Pride Parade – of gebruikt een veel-letterwoord waarmee verwezen wordt naar Lesbians, Gays, Bisexuals, Transgender en Queers. In vergelijking met soortgelijke optochten in Europa (en vooral de in alle vormen van extravagantie uitblinkende Amsterdamse Gay Pride) gaat het er in Washington behoorlijk rustig aan toe. Uiteraard ziet het straatbeeld er plots kleuriger uit dan elders in het grijzepakken-Washington, maar qua pluimen-in-je-gat was dit bepaald geen spectaculaire optocht.

In Washington, hoeft het nog te verbazen,  gaat het altijd over politiek. En dus bestond misschien wel de helft van de optocht uit vertegenwoordigers van allerlei kandidaten (veelal Democraten, uiteraard) die hengelen naar de steun van de homo-gemeenschap voor de gemeenteraadsverkiezingen van september of de parlementsverkiezingen in november. En er was natuurlijk ook een luid YES WE CAN-schreeuwende afvaardiging van Barack Obama, voor de gelegenheid Obama Pride gedoopt.

En zo beschouwd gaat Gay Pride hier, meer dan in Europa, niet alleen over respect en het recht je leven in te richten zoals jij dat wil; in het bepaald niet altijd homovriendelijke Amerika gaat het heel uitdrukkelijk over het vragen om & uitspreken van politieke steun – de meest toegejuichte passanten waren allicht niet toevallig de ‘Just Married’-koppels die gebruik kunnen maken van de verlichte wetgeving in hun staat die het homohuwelijk toelaat.