De thriller die de franse pers, bedrijfswereld en high society de laatste maanden op dagelijkse basis bezighoudt, is het fameuze armgeworstel tussen twee mastodonten van de franse luxe industrie. Enerzijds is er LVMH, het grootste luxeconcern ter wereld met memorabele namen als Louis Vuiton en Moët et Chandon in z’n 65 merken tellende portefeuille. Anderzijds is er Hermes, het legendarische lederwarenhuis, dat als één van de laatste franse luxemerken nog geheel in handen is van een (weliswaar héél grote) familie. LVMH probeert zich langzaam in the kopen in de maker van de fameuze birkin bags, en de Hermes familie probeert zich met hand en tand te verdedigen tegen het verdwijnen van hun merk in de groep. Dagelijks is er in de media wel een bericht omtrent een volgende stap, een nieuwe roddel, of een verklaring van één of andere (beurs)instantie.

Laat het dan wel zo zijn, dat ik door die mediahetze, wel een leuk museum ontdekt heb: le Musée Carnavalet. Het museum ligt wat verborgen achter de hippe winkels in de Marais, maar krijgt momenteel wat meer aandacht, omdat er een collectie tassen en koffers tentoongesteld wordt uit de collectie van Louis Vuitton.  Het gaat hem om een unieke verzameling die zich normaalgezien in een privé-museum bevindt in het geboortehuis van Louis Vuitton in Asnières, en enkel op uitzonderlijk bezoek te bezichtigen is. Van koffers voor een Art Déco theeset of een koloniaal veldbed, die tentoongesteld werden tijdens de wereldtentoonstellingen van het begin van de 20^e eeuw, tot bizarre special orders voor de sterren van vandaag.

Maar ik vond het museum, dat me een beetje aan het Groeninghe Museum in Brugge deed denken, ook fantastisch omwille van z’n vaste collectie. Het is het officiële museum van de geschiedenis van de stad Parijs, en noemt zich dan ook  graag “het meest Parijse van alle Parijse museums”. Naast een de collectie meubels en prenten die een beeld geven van Parijs in verlogen tijden,  heeft het schitterende maquettes van hoe de stad er door de eeuwen heen uitzag. Een aanrader voor elke liefhebber van de lichtstad die een beter beeld wil krijgen van hoe de stad gegroeid en geëvolueerd is.

Le Musée d’Art Moderne (MAM) in Parijs heeft niet dezelfde gerenommeerde naam als een Moma of een Tate en wordt door veel bezoekers en Parisiens vaak vergeten tussen z’n grote broertjes als het Louvre en Musee d’Orsay. Laat nu net dit museum, gelegen naast het Palais de Tokyo, de laatste maanden de meest beruchte en meest besproken cultuurtempel van de lichtstad zijn geworden.

lees meer …

De hitte heeft toegeslagen in Parijs en legt de stad langzaam stil. Parisiens maken zich klaar voor hun jaarlijkse stadsvlucht, theaters sluiten hun deuren en het overaanbod aan fantastische tentoonstellingen is nog maar een verre herinnering.

Ondanks de schaarste aan culturele activiteiten, vind ik die zomerse pauze in Parijs zalig. Weinig verkeer op de grands boulevards wanneer ik ’s avonds op m’n Vespa naar huis snor, geen overvolle metro’s tijdens het spitsuur en Parisiens die opvallend vriendelijker zijn dan normaal.

Bovendien blijven er nog massa’s mogelijkheden over voor licht zomers vertier.

Het leukste feestje van het jaar begint hier de avond vóór de nationale feestdag. Zoals overal in Frankrijk kan je dan terecht in de lokale brandweerkazerne voor het fameuze bal des pompiers: een volks dansfeest georganiseerd door de “soldaten van het vuur” (in Frankrijk is de brandweer onderdeel van het leger). Vooral de feestjes in het 1e en 3e (Marais) district zijn vermaard.

Een andere heerlijke traditie is de cinéma en plein air in het Parc La Villette. In dit culturele park in het noordoosten van Parijs kan je tijdens de zomermaanden terecht voor openluchtfilms, muziek en dans, exposities en ateliers.

En dan is er uiteraard Paris Plage. Bij gebrek aan openluchtzwembaden worden hier sinds 2002 heuse stranden aangelegd en tijdelijke zwembaden geïnstalleerd. Verschillende locaties langs de oevers van de Seine worden omgetoverd tot kleine vakantieoorden met allerlei gratis activiteiten, ter afkoeling van de Parijzenaars en hun bezoekers!

Geen enkele reden dus om tijdens de zomer de lichtstad te ontvluchten naar overbevolkte badplaatsen. Ik ga na de zomer wel op reis!

Het Salon International Du Livre Ancien dat jaarlijks in  het Grand Palais georganiseerd wordt, is nu niet  meteen een grote publiekstrekker. Ware het niet dat twee bibliofielen er dit jaar een foto voorstelden die in de Franse literaire kringen voor consternatie zorgde. Een foto van Rimbaud.

Rimbaud, de illustere poëet die op z’n 17de al z’n magnum opus schreef en na een tumultueuze relatie met die andere grote uit de Franse literatuur, Verlaine, een anoniem bestaan als wereldreiziger ging leiden tot z’n prille dood op 37 jarige leeftijd.

Van Picasso tot Patti Smith, Rimbaud, inspireert sinds jaar en dag artiesten in elke genre.

Tot nu toe waren er slechts enkele foto’s van de meester beschikbaar: een schimachtige foto van vlak voor z’n dood, en een foto waarin Carjat hem vereeuwigde op 17-jarige leeftijd. Het beeld dat in het collectieve geheugen gegrift staat, is die onscherpe foto van een mooie jongeling, die ietwat verdwaasd van de camera wegkijkt. Een beeld dat eindeloos geromantiseerd en geportretteerd is in schilderijen en sculpturen, in strips en graffiti.

De nieuwe foto van Rimbaud op volwassen leeftijd doorbreekt de mythe rond de man, zorgt voor uitgebreide coverage in de pers en duizenden extra bezoekers op het Salon.

Toeval of niet, voor de poëtische zielen onder ons loopt er momenteel een kleine maar fijne expo, in de rue Mahler in de Marais (naast één van de underground winkels van l’Eclaireur). De tentoonstelling geeft een mooi overzicht van hoe de icoon verweven is in allerlei kunstvormen én hoe gecommercialiseerd de man en z’n beeltenis is.

Rimbauds meest bejubelde gedicht, Le Bateau Ivre (het dronken schip), handelt over een schip dat geteisterd wordt in een storm. Het motto van Parijs, Fluctuat nec Mergitur, wat zoveel betekent als “Het wordt heen en weer gegooid door de golven maar zinkt niet”, sluit prachtig aan bij deze parel van de Franse literatuur. Reden te meer om in tijden van politiek en economisch tumult Rimbauds werk te gaan herlezen.

Zoals u hiernaast al kon lezen zit ik in Parijs voor een MBA in Luxury Brand Management. M’n luxe-klasje in ESSEC bestaat voor 80% uit dames. Een bont allegaartje van intelligente fashionistas met meer dan 20 nationaliteiten. Ondanks de obligate kattengevechtjes en onderlinge jaloerse blikken – waar ik me als brave Belg uiteraard helemaal buiten houd – hoor je me niet klagen. Naast die gedwongen academische onderdompeling in luxe, is het momenteel ook in cultureel Parijs onmogelijk de luxe te ontlopen.

Voor het eerst sinds het overlijden van het enfant terrible van de Franse mode, is er in het Petit Palais een overzichtstentoonstelling van het leven en werk van Yves Saint Laurent, georganiseerd door z’n levens- en business partner Pierre Bergé. De tentoonstelling geeft op fabuleuze wijze een overzicht van de 40 jarige carrière van Saint Laurent aan de hand van ruim 300 kledingsstukken en een uitgebreid assortiment tekeningen en beeldmateriaal. Wat niet wordt vermeld, is dat ondanks de rijkdom van archieven en de grandeur van de tentoonstelling het moderne YSL al jaren verlies maakt.

Ook Hermes , één van de laatst echte maisons dat nog niet in handen is van een luxe conglomeraat, trekt de expositietoer op. In het fabelachtige Institut du Monde Arabe , ontworpen door Jean Nouvel, toont ook dit lederwarenhuis waar het z’n inspiratie haalt.

En dan is er die andere luxe koning die Parijs al een week in z’n ban houdt. Geen Fransman deze keer, maar het ultieme Amerikaanse succesicoon, Ralph Lauren.

Nadat de zeventiger vorige donderdag door Sarkozy de Legion d’Honneur opgespeld kreeg en hij alle voorpagina’s van de Franse pers haalde, opende hij ’s avonds op de Rive Gauche z’n grootste Europese winkel. Met de aanwezigheid van het quasi voltallige Franse cinemawereldje (inclusief usual suspects als Deneuve en Depardieu) leek het festival van Cannes zich voor één avond op de Boulevard de Saint Germain af te spelen.

Persoonlijk ben ik een discrete Ralph Lauren liefhebber en het resultaat mag gezien worden. De 5 verdiepingen tellende winkel is een oud rococo hotel gelegen vlakbij het legendarische Café de Flore (het hoofdkwartier van existentialisten als Sartre en De Beauvoir). Na 4 jaar restauratie is het in alle glorie herrezen, met weliswaar een heel andere bestemming. De opgefriste gevel is alleszins een aanwinst voor het quartier des artistes.

Dat het luxe geweld nu maar wat gaat liggen, zodat de echte Parijse lente kan losbarsten.

Parijs telt meer dan 100 théâtres, comédies en maisons. Hoog tijd om mijn goede voornemen – me volledig onderdompelen in het Parijse cultuurleven – waar te maken en in m’n nieuwe stad de geur van theaterplanken en rood fluweel te gaan opsnuiven.

Ik koos het Théâtre de la Madeleine, één van de meest prestigieuze privétheatertjes uit het begin van de vorige eeuw. Het ligt in het 8e arrondissement, in de schaduw van de imposante Eglise de la Madeleine. Ik moet eerlijk toegeven dat mijn keuze voor één bepaalde voorstelling in deze theaterzaal niet echt gestaafd was met cultureel hoogdravende argumenten. Het is de jongedame op de affiche die mijn aandacht trok.

lees meer …

Eén van de gastprofessoren in m’n nieuwe studie is de voormalige grote baas van een van de laatste Franse ‘maisons de luxe’. Een zeer aimabel man die ons de interne truukjes van het luxe clubje komt verklappen.Bij het overlopen van z’n nieuwe leerlingen, verliep de begroeting echter als volgt: “Aahh, un petit Belge, personne n’est parfait.” Hilariteit alom. In de selectie-interviews voor dit studiejaar, had ik nochtans m’n Belg-zijn uitgespeeld als één van m’n grootste troeven. De Belg als de stille noeste werker, bescheiden maar ambitieus, die ondanks het harde labeur wel mateloos kan genieten van de geneugten des levens. Het ideale profiel voor iemand in de luxe sector?

Onze belgitude is misschien wel Europa’s best bewaarde geheim. We bekleden heel wat internationale topposities, maar geen kat die weet dat het Belgen zijn. Die nationale bescheidenheid doet me bij m’n Franse vrienden dan ook de das om. Ze vinden ons sympathiek en schattig, maar voelen zich meteen bevestigd in hun Franse superioriteit.

Toch zijn zelfs de trotse Fransen inmiddels het noorden kwijt omtrent hun eigen identiteit. Sarkozy lanceerde een tijd geleden het ‘debat over de nationale identiteit’, met als kernvraag: “Wat betekent het om Frans te zijn?”

In een poging om de Fransen te verenigen rond de nationale identiteit (en z’n eigen populariteit op te krikken) worden over het hele land debatten georganiseerd. De conclusies worden deze week bekend gemaakt en zouden moeten leiden tot een gemeenschappelijke visie op de moderne Franse identiteit. Het debat is de laatste maanden echter compleet ontspoord in een racistisch getint discours (ook in de hoogste politieke kringen) dat eigenlijk alleen nog maar over immigratie gaat. Het blijkt de Fransen meer te verdelen dan te verenigen, met als voorlopig hoogtepunt een petitie van kunstenaars en academici die ijveren voor het stilleggen van het uit de hand gelopen debat .

Deze week verschijnt hier ook de lang verwachte biopic rond Serge Gainsbourg. Frankrijks grootste culturele icoon. De cast is een bont allegaartje van oude en nieuwe Fransen, en heel wat culturele helden van de Franse 20e eeuw passeren de revue. Laetitia Casta, wiens portret model stond voor de nieuwe Marianne, vertolkt bovendien de rol van Brigitte Bardot. Een betere product placement voor de Franse nationale identiteit lijkt me moeilijk. Misschien moet Sarkozy alle Fransen een ticketje voor de film cadeau doen? Het zou alleszins helpen om het debat terug te brengen tot de essentie.