Aanleidingen genoeg om Bart Moeyaert te interviewen: zijn nieuwe boek “De Melkweg” verschijnt héél binnenkort (er is al een fragment te horen op zijn website, met muziek van Dominik Scherrer erbij), voor Italië ligt de vertaling van zijn boek “Broere” (Fratelli) ovenwarm in de rekken én hij was weer eens genomineerd voor de Astrid Lindgren Memorial Award, één van de grootste internationale literaire prijzen. Elk jaar wordt die uitgereikt op de Bologna Children’s Book Fair.

Op die kinderboekenbeurs staan nog meer Vlaamse auteurs in de schijnwerpers dit jaar. Het Vlaams Fonds voor de Letteren maakt altijd enkele Engelse fiches over schrijvers en auteurs die internationaal potentieel hebben. Dit jaar zijn dat Klaas Verplancke, het schrijversduo Pat van Beirs en Jean-Claude van Rijckeghem, en Ingrid Godon.

Ingrid Godon is voor onze familie ook een vaste waarde in de boekenkast, sinds ik “De bus naar Hawaii” op de kop tikte bij De Slegte. Als je eenmaal haar tekenstijl kent, zie je haar overal. Nellie en Cezar zijn natuurlijk het bekendst. Haar nieuwe boek – bijna, bijna klaar – is een samenwerking met Toon Tellegen en staat nu al op mijn verlanglijstje. Met wat meer bruine tinten voor bevreemdende kinderportretten in potlood en gouache krijgt haar werk hier plots iets van Constant Permeke.

De boeken van Pat van Beirs en Jean-Claude van Rijckeghem kende ik nog niet. Maar de stand van de Standaard Uitgeverij is voor de helft gevuld met hun boeken. De vertegenwoordigster vertelt dat zij het internationaal heel goed doen, en dat op de eerste dag van de beurs de rechten van hun nieuwste boek, “Galgenmeid”, al aan een Zuid-Afrikaanse uitgeverij zijn verkocht. In de trein terug naar huis ben ik het boek beginnen te lezen en ik werd inderdaad meteen meegesleept in een historische roman die zeker bij veel kinderen in de smaak zou vallen. Een beetje Thea Beckman, een beetje Kristien Dieltiens, maar toch ook weer anders. Hoe Zuid-Afrikaanse kinderen die exotische verhalen vinden, daar heb ik geen flauw idee van.

Pfoe, zo is dat dus, de kinderboekenbeurs van Bologna, je stapt er nog maar binnen en je wordt meteen opgenomen in een drukte en een overdaad aan prachtige boeken uit de hele wereld. Voor ik het weet is het tijd voor mijn afspraak met Bart Moeyaert.

We hebben afgesproken bij de stand van Querido, waar al zijn boeken prominent aanwezig zijn, in meerdere talen. Er staat al een dummy van “De Melkweg”, met op de kaft een mooi schilderij van Ben McLaughlin, speciaal in opdracht voor dit boek. Als je het allemaal optelt, is het indrukwekkend hoe vaak Bart Moeyaert samenwerkt met andere kunstenaars, er banden mee aanknoopt, zich eraan laaft. “Dat komt heel eenvoudig“, vertelt hij. “Je schrijft iets op Facebook, en je krijgt daar enkele reacties op. Je bent op een feestje, en de man naast je blijkt de manager van een componist die je bewondert. De schilderijen van Ben McLaughlin deden mij iets, en toen ik hem ook in het echt ontmoette, klikte het inderdaad ook helemaal tussen ons.”

Het schilderij is inderdaad fascinerend. Je ziet drie kinderen op een muur zitten, maar je ziet enkel  hun rug. Ze kijken naar iets wat je zelf niet kan zien. Ook het fragment dat je kan beluisteren op de website doet vermoeden dat er dingen gaan gebeuren. Waarschijnlijk niet alleen fijne dingen, maar wat dan wel, daar heb je nog helemaal het raden naar.

“Het schrijven aan dat boek werd onderbroken door mijn stadsdichterschap van Antwerpen. Die twee jaar hebben mij veranderd. Het was confronterend, omdat ik probeerde me echt in te leven in allerlei soorten mensen in de stad. Er was onder andere de begrafenis van Luna, waarvoor ik op vraag van haar oma een gedicht schreef. In dat gedicht citeer ik onder andere uitspraken van racisten. Dat past in dat gedicht, maar om die woorden dan voor te lezen in de kerk, vol mensen van allerlei nationaliteiten, was eigenlijk vreselijk. Ik had niet gedacht dat mijn ervaringen als stadsdichter zo onder mijn vel zouden kruipen. En zo is er in mijn nieuwe boek een jongetje dat zich alle faits divers die wij in kranten lezen en langs ons heen laten glijden echt aantrekt.”

Een personage dat net iets anders is dan de anderen door gewoon zichzelf te zijn, dat komt wel vaker voor bij Bart Moeyaert. Maar ik vraag me af hoe ze daar in andere landen op reageren , in Italië bijvoorbeeld, waar volgens mij alles wat braver moet. Hij is het niet met me eens: “In Italië is er de laatste twee-drie jaar veel veranderd. Als je een boekhandel binnenstapt, zie je heel wat originele kinderboeken. Nu, ik ben wel benieuwd hoe er op mijn nieuwe boek zal worden gereageerd. Zelf denk ik dat kinderen veel zaken gewoon kunnen aanvaarden, meer dan volwassenen denken.”

Tja, we zullen nog even moeten wachten om ons oordeel te vormen over “De Melkweg”. Jullie tot in mei, en wij in Italië nog iets langer, tot we nog eens naar België komen, want de post – de Italiaanse, de Belgische of de een of andere tussen die twee, dat weten we niet – doet iets te veel pakjes verloren gaan om boeken te laten opsturen.