Ja, het was vakantie. En helaas is die voorbij. Twee maanden lang is het hier zonnig geweest – één van die maanden waren we in België, terwijl de helft van onze Belgische vrienden in Toscane op vakantie was.

Maar ook hier in het noorden van Italië hebben we wat bezoek gehad. Het fijne daarvan is dat die bezoekers je mee door hun ogen laten kijken naar de plek waar je woont. Italië, het land van voetbal! Tja, dat we daar nog niks van gemerkt hadden … (Toen we nog in Brussel woonden, merkten we altijd wie er belangrijke matchen had gewonnen door de lawaaierige vreugdestoeten die door de straten trokken!)

Rémy die bij ons op bezoek is, is jarig en aangezien hij dol is op voetbal staat er dus een uitstap op het programma naar het voetbalstadion Giuseppe Meazza in San Siro. Zegt u dat iets? Mij eerst in ieder geval niet, maar nu weet ik er dankzij Rémy bijna alles van. Dat stadion is de tempel van Inter Milan.

Toen we anderhalf jaar geleden de eerste keer Milaan bezochten, gingen we die andere tempel zoeken: La Scala, misschien wel de beroemdste opera ter wereld. Maar wat vond ik die klein en bijna verloren tussen alle andere gebouwen die eromheen drumden! Het stadion van Inter Milan is het tegenovergestelde, temeer omdat we hem buiten het voetbalseizoen bezoeken en er geen massa voetbalsupporters aan het toestromen zijn. Het is een mastodont van een gebouw, een beetje zoals één van die vreselijke parkeertorens die er nog wel in Brussel bestaan, maar dan honderd keer groter. Een lompe betonnen constructie verstoken van ook maar een briesje esthetiek. Zelfs symmetrie kent hij niet, want bij de uitbreiding in 1990 stond er een hypodroom in de weg waarvoor ze ook niet zomaar eventjes een andere plaats konden vinden in een grootstad als Milaan.

Maar ja, de esthetiek die je hier komt zoeken is niet die van het gebouw. Zelfs buiten seizoen komen er bussen vol voetbalfans toe. De helft van de bezoekers komt toe in voetbalkleren en gaat weg met nog een tweede laag voetbalkleren erbij, gekocht in de souvenirshop die netjes opgedeeld is in twee helften: aan de ene kant broekjes, t-shirts, dassen, bekers, pennen en wat je maar niet kan bedenken in zwart-blauw, aan de andere kant broekjes, t-shirts, dassen, bekers, pennen en wat je maar niet kan bedenken in rood-zwart. Zowel de voetbalploeg F.C. Internazionale (Inter, i nerazzurri voor de vrienden) als Forza Milan (Milan, i rossoneri voor de vrienden) zijn thuis in dit stadion, en dus moet alles mooi verdeeld worden. Het museum belicht de geschiedenis van de twee ploegen, elke ploeg heeft een deel van de stoeltjes gereserveerd voor zijn fans, elke ploeg heeft zijn eigen kleedkamers in zijn eigen kleuren, en als de voetballers van de ene ploeg door de pers worden geïnterviewd staan de journalisten links en de voetballers rechts in de interviewzone, als de voetballers van de andere ploeg worden geïnterviewd moet het net omgekeerd.

Het spannendste moment is wanneer we de kleedkamers mogen bezoeken. In die van Inter overheerst de ploeggeest. De symbolen en kleuren van de ploeg zijn overal aanwezig, maar voor de rest zie je dat de voetballers er vrij kunnen rondlopen en bij elkaar gaan zitten. De kleedkamers van Milan daarentegen lijken een kruising van een ruimtetuig en een boudoir: in een ronde kamer staat er voor elke speler een imposante leren leunstoel met de kleuren van de ploeg. Als de club speelt, staat er boven elke stoel op een computerscherm de naam van de speler die er gebruik van maakt. Meer dan één bezoeker laat zich zakken in één van de stoelen en droomt even weg in de gedachte dat hier ook Ruud Gullit, Beckham en Kakà hebben gezeten.

Het Scala van het voetbal … met een grasveld dat gemiddeld om de twee maanden vernieuwd wordt, waaraan een prijskaartje van 200.000 euro vasthangt … Na dit uitstapje pols ik bij mijn zoon nog eens of hij niet op voetbal wil, kwestie van ons beter te integreren in een land waar voetbal nog meer dan elders koning is. Maar nee, hij wil niet (mijn dochter trouwens ook niet). Het zal nog wel eventjes duren voor we helemaal veritaliaanst zijn.