Als we de uitgave van de nieuwe Houellebecq even buiten beschouwing laten, is de nieuwe expositie in Versailles ongetwijfeld hét culturele evenement van “la rentrée”. De grote vraag is: bent U voor of tegen Murakami in Versailles? (nvdr: niet Haruki de schrijver, maar Takashi de kunstenaar)

Nadat de doortocht van Jeff Koons in de salons van Louis XIV twee jaar geleden al evenveel consternatie veroorzaakte, is het deze keer de beurt aan de Japanse popart-kunstenaar Murakami, om tweedracht te zaaien in cultureel Frankrijk.

De ster van de Japanse hedendaagse kunst is echter niet aan z’n Franse proefstuk toe. Enkele jaren geleden werd hij onsterfelijk onder de fashionista’s na z’n samenwerking met Louis Vuiton. Z’n ontwerp van print voor de luxueuze tassen werd een gigantisch succes en was de aanleiding voor meer samenwerking van ’s werelds meest succesvolle lederwarenhuis met hedendaagse kunstenaars.

Nu de media-aandacht voor de petities en manifestaties wat gaan liggen is, en zelfs het standpunt van Houellebecqs laatste roman meegesleurd is in het debat, is het laatste woord ongetwijfeld aan de bezoeker. En een bezoek kan ik eenieder aanraden.

De 22 sculpturen die in en rondom de “appartementen” van het 17e-eeuwse kasteel opgesteld staan, zijn een wonderbaarlijke clash der culturen. Rococo-schilderijen naast gigantische zilveren boeddha’s, klassieke chandeliers boven lachende plastieken manga-figuurtjes. Het blijft hoe dan ook heerlijk “kawai” (Japans voor schattig) en het versterkt enkel de impressie in een sprookjesachtig kasteel rond te dwalen.

Gezien het grootse succes van de expositie lijkt de eeuwige discussie over het samengaan van hedendaagse kunst en historisch erfgoed hier beslecht in het voordeel van de symbiose.

["Takashi Murakami" -  Kasteel van Versailles. Nog tot 12 december 2010]

Eerder kon je op de Cobrasite al lezen dat er in Berlijn eind augustus voor de tweede keer een Flachlandfest georganiseerd werd. Dat is een driedaags onpretentieus festival met muziek, beeldende kunst, literatuur, dans en film uit de Lage Landen. Het Flachlandfest wil naast een mooie happening voor het Berlijnse publiek een platform zijn voor Nederlandse en Vlaamse kunstenaars in Berlijn en een wisselwerking met Duitse kunstenaars bevorderen, aldus de organisatie zelf.

Arena

Maar ook voor de bijzondere locatie vond ik het de moeite om eens een kijkje te gaan nemen. Door de Arena, locatie voor de drie avonden, liep vroeger de muur. Nu zijn op het grote grondstuk vol schuren en industriële gebouwen , onder andere twee concertzalen, een theater, een club en een tentoonstellingsruimte ondergebracht. Dé blikvanger van het domein is het ‘Badeschiff’, een buitengewoon zwembad in de Spree.

Ik kwam telkens te laat voor de dichters, maar zag wel fijne concerten van ‘Balthazar’, ‘The Bony King Of Nowhere’ en ‘Mintzkov’. Het festival leek bij deze editie voluit zijn doelen te bereiken, op dit ene punt na: het Berlijnse publiek ontbrak. Alhoewel, zijn de Nederlandstaligen in Berlijn niet ook ‘Berlijns publiek’? Dat is net kenmerkend aan Berlijn, dé Berlijner bestaat niet. Dat het ‘grote’ publiek wegbleef, kan net zo goed aan het slechte weer gelegen hebben. Ik hoop alleszins dat de organisatoren volharden. meer lezen …