Soms vermoed ik dat ik qua seksuele uitstraling tussen een dwergkonijn en een raffiamandje in zit. Die gedachte overvalt me als een vriendin me weer eens opbelt om als cockblock te figureren. Omdat mijn moeder zegt dat ze het altijd zo’n gedoe vindt om op links te klikken: een cockblock dient seksuele avances af te weren. Moeder, u bent er nog? Fijn.

Blijkbaar wek ik zo’n aaibare indruk dat potentiële versierders merken dat er totaal geen lichamelijke spanning zit tussen mijn avondpartner en mijzelf. Dat moet wel duiden op een langdurige relatie. Mevrouw fake vriendin kan zich dan fijn de rest van de avond wijden aan  netwerken, zichzelf voortstuwen in de vaart der volkeren of bezopen worden. Maar hey, er zijn meestal hapjes.

Het feestje in kwestie was iets cultureels. Niet iets met toegangskaartjes en een pauze, nee, het was meer socio-cultureel. De gemeente had het georganiseerd. Nu ja, een cultureel-etnische vereniging die ooit door de gemeente in het leven was geroepen en met subsidie in stand was gehouden, moest fuseren met een andere cultureel-etnische vereniging omdat ze beide jaren geld hadden gekregen maar er toch niet in geslaagd waren alle integratieproblemen in Nederland op te lossen. Bovendien waren ze ook nooit hun belofte nagekomen dat ze zouden regelen dat elke ochtend blonde elfjes frambozensap op je lippen komen druppelen om je wakker te maken.

Neenee, er moesten dingen veranderen. Gemeentemensen sloegen met hun vuist op tafel, de ondersteunende ambtenaren hoopten tevergeefs dat alles voorbij zou waaien en drie jaar later was de fusie een feit. En oh, wat zat de leut er goed in die avond.

Mevrouw fake vriendin was allang blij dat ze als vers afgestudeerde antropologe een job had kunnen vinden. Zij moest de fusie begeleiden. Dat betekende aanvankelijk middagen van vergaderen in rokerige, tl-verlichte lokalen. De middagen werden avonden en nachten. De vergaderingen werden ruzies, omerta, gewapende vredes. Vriendinlief verdroeg de blikken, snauwen en scheldpartijen. Evenals de ritsen aan sms’jes van getrouwde mannen.

De dansvloer van de rokerige, tl-verlichte feestzaal  was leeg. De tussenliggende tegels verdeelden de etnische groepen langs vroegere verenigingslijnen. Ik stond middenin, bij de hapjestafel. Die avond werd ik zo op mijn schouders geramd dat ik vreesde voor mijn sleutelbeenderen.

Er was muziek, toespraakjes, mannen die gingen huilen toen ze vertelden over hun partizanentijd, foto’s van mannen die in de verte staarden tegen een achtergrond van steigerende paarden, foto’s die overigens al snel verwijderd werden toen een handgemeen dreigde, discussies over waar een bepaald hapje vandaan kwam. De tijd had een looprek die avond.

De intense ongemakkelijkheid verbaasde me niet. Stel dat ik in Chili opeens naar de Belgisch-Russische vereniging moet om daar met bollo-smitto een samowaar te winnen.  Of ter ere van 11 juli een koud buffet geserveerd kreeg met sake. De Vlaamse Leeuw in het Frans. Nu zou ik allicht niet snel te vinden zijn bij een club waarin fijne houtsnedes van Jan Breydel bediscussieerd worden en de gedichten van Gezelle op muziek worden gezet. Niet dat daar veel op tegen is maar het is op zijn minst gedateerd te noemen. En die indruk maakte het hele culturele van deze melting pot-avond. Het was niet de cultuur van het land van herkomst dat hier gecelebreerd werd. Het was de cultuur uit het land van hun ouders, hun grootouders zelfs.

Voor haar deur kuste mevrouw vriendin me op de wang. Het was al laat, mijn wollen jas zoog vol met regen. Ik sprong op mijn Batavus, trapte tegen de wind in naar het café en bestelde een Poperings Hommelbier.