Wilt u uw ziel verbreden? Zet dan uw luidsprekers aan en druk op deze link. Klaar? Zou u kunnen omschrijven wat u nu voelt? Vrolijk, vol afkeer van het land van Balkenende, triest? Of opgelaten omdat u betrapt ben op slentersurfen tijdens het werk?

U zit op de Klara-site, dan maakt het waarschijnlijk dat deze muziek niet door het huis schalt als zoonlief een goed rapport heeft gekregen of als u een soundtrack zoekt voor die altijd spannende momenten tussen dessert en coïtus.

Dit in tegenstelling tot de mensen die hier zo van genieten dat er geen Hollands straatfeest of werkdagafsluiting voorbij kan gaan of er moet geluisterd worden naar dit genre van gehaktstaafteksten gespietst op stampvoetende beats. Hun oprechte vreugde is zo overweldigend dat ze willen dat die overslaat op de hele stad. Het is dan ook uit mensenliefde dat de muziek zo hard staat dat het bier uit het plastic trilt en glazen ogen breken in hun kas.

Dit bastaardkindje van dance en Nederlandstalige smartlap brengt op haast organische wijze de vraag naar voren: ‘Wat zou de Zuid-Afrikaanse schrijver en Nobelprijswinnaar  J.M. Coetzee hier nou van vinden?’

In zijn roman/essaybundel Dagboek van een slecht jaar treffen we het antwoord aan: ‘Muziek drukt gevoel uit, dat wil zeggen, geeft vorm en onderdak aan gevoel, niet in ruimte maar in tijd. In zoverre muziek een geschiedenis heeft die meer is dan een geschiedenis van de ontwikkeling van haar vorm, moeten ook onze gevoelens een geschiedenis hebben.’

Hij geeft een paar voorbeelden; zo wil de Romantiek een verloren gegane staat van vervoerdheid terugwinnen, Barok wil de mensen verder doen ontwikkelen dat het aan zwaartekracht gebonden klompje vlees, de Afrikaanse slavenmuziek ging zo met ritme aan de slag om het eigen lichaam terug te veroveren. Muziek als opslagplaats van gevoelens. Wat dan te maken van de dance die medio jaren negentig de bonkende clubs verliet, gemeengoed werd, en ‘Een bossie rode rozen’ deed geboren worden?

Stel even dat Coetzee gelijk heeft. Dat het bonkende ritme van rock-’n-roll de lust deed toenemen in een lichamelijk bevroren cultuur. No future in een wereld van Koude Oorlog en werkloosheid? PUNK! En dan het heden; waarom laten we ons zo graag wegvoeren op uitdijende klanktapijten van beats en bleeps? De Nobelprijswinnaar zou waarschijnlijk zeggen dat het consumentisme niet gebaat is bij veel variatie. Het geluid van de pneumatische hamer en de lopende band hebben onze ziel gevormd. Als we meegesleept willen worden, onze zorgen en de werkweek willen wegdansen, dan kan dat alleen maar op het geluid van de werkweek. Want maandag -de xtc nog knisperend achter onze ogen- moeten we er wel weer staan.

Ok, voor cultuurpessimisme is het altijd goed toeven bij mensen die boeken schrijven. Maar neem nu bovenstaand liedje. Je zou ook kunnen betogen dat mensen rechttoe rechtaan lol willen hebben en dat ze heel graag verliefd worden en elkaar onversneden graag zien en waarom daar moeilijk over doen? Een bossie, een bossie rode rozen, ik hou van je, blijf bij me. Zo bekeken is deze dreunende smartlap een uiting van een onversneden drang naar ideale liefde. Utopieën hebben als gemeenschappelijk kenmerk dat ze verlangen en vervulling op elkaar weten af te stemmen. Hoofdzakelijk door het leven te vereenvoudigen. Wat is er eenvoudiger dan de dreun? Het geluid dat we als mens als eerste horen.

Bon, ik probeer ook maar de goede kant in te zien van het huwelijksjubileum dat nu al weekend voortduurt bij mijn buren. O, kent u deze al?