Soms vermoed ik dat ik qua seksuele uitstraling tussen een dwergkonijn en een raffiamandje in zit. Die gedachte overvalt me als een vriendin me weer eens opbelt om als cockblock te figureren. Omdat mijn moeder zegt dat ze het altijd zo’n gedoe vindt om op links te klikken: een cockblock dient seksuele avances af te weren. Moeder, u bent er nog? Fijn.

Blijkbaar wek ik zo’n aaibare indruk dat potentiële versierders merken dat er totaal geen lichamelijke spanning zit tussen mijn avondpartner en mijzelf. Dat moet wel duiden op een langdurige relatie. Mevrouw fake vriendin kan zich dan fijn de rest van de avond wijden aan  netwerken, zichzelf voortstuwen in de vaart der volkeren of bezopen worden. Maar hey, er zijn meestal hapjes.

Het feestje in kwestie was iets cultureels. Niet iets met toegangskaartjes en een pauze, nee, het was meer socio-cultureel. De gemeente had het georganiseerd. Nu ja, een cultureel-etnische vereniging die ooit door de gemeente in het leven was geroepen en met subsidie in stand was gehouden, moest fuseren met een andere cultureel-etnische vereniging omdat ze beide jaren geld hadden gekregen maar er toch niet in geslaagd waren alle integratieproblemen in Nederland op te lossen. Bovendien waren ze ook nooit hun belofte nagekomen dat ze zouden regelen dat elke ochtend blonde elfjes frambozensap op je lippen komen druppelen om je wakker te maken.

Neenee, er moesten dingen veranderen. Gemeentemensen sloegen met hun vuist op tafel, de ondersteunende ambtenaren hoopten tevergeefs dat alles voorbij zou waaien en drie jaar later was de fusie een feit. En oh, wat zat de leut er goed in die avond.

meer lezen …

Wilt u uw ziel verbreden? Zet dan uw luidsprekers aan en druk op deze link. Klaar? Zou u kunnen omschrijven wat u nu voelt? Vrolijk, vol afkeer van het land van Balkenende, triest? Of opgelaten omdat u betrapt ben op slentersurfen tijdens het werk?

U zit op de Klara-site, dan maakt het waarschijnlijk dat deze muziek niet door het huis schalt als zoonlief een goed rapport heeft gekregen of als u een soundtrack zoekt voor die altijd spannende momenten tussen dessert en coïtus.

Dit in tegenstelling tot de mensen die hier zo van genieten dat er geen Hollands straatfeest of werkdagafsluiting voorbij kan gaan of er moet geluisterd worden naar dit genre van gehaktstaafteksten gespietst op stampvoetende beats. Hun oprechte vreugde is zo overweldigend dat ze willen dat die overslaat op de hele stad. Het is dan ook uit mensenliefde dat de muziek zo hard staat dat het bier uit het plastic trilt en glazen ogen breken in hun kas.

Dit bastaardkindje van dance en Nederlandstalige smartlap brengt op haast organische wijze de vraag naar voren: ‘Wat zou de Zuid-Afrikaanse schrijver en Nobelprijswinnaar  J.M. Coetzee hier nou van vinden?’

meer lezen …

‘Een [...] collectieve eigenschap die het Nederlandse meisje wordt toegedicht betreft haar uiterlijk schoon. Men hoort daar verschillend over oordelen, maar er is een duidelijke tussen-mening die men als vriendelijk en welwillend zou kunnen omschrijven, en waarin vooral de bewondering voor de eenvoud der Hollandse vrouwen een belangrijke rol speelt.  Niet als mooi of lelijk schijnen onze meisjes het eerst aan vreemden op te vallen, maar als onbevangen, niet-geraffineerd, onopgesmukt of eindelijk positiever uitgedrukt: als ‘natuurlijk’.’

‘[...] dat de Nederlandse vrouw, om maar één voorbeeld te noemen, breder en desnoods ‘plomper’ gebouwd lijkt dan de Franse of Italiaanse, zou men veilig in verband kunnen brengen met de omstandigheid dat zij drie kwart van een jaar op straat of op het land tegen een straffe wind moet optornen waarvan zelfs onze bomen scheef zijn gegroeid.’

Uit de inleiding van Meisjes van Nederland. De foto’s zijn van Emile van Moerkerken, de inleiding van Jan Blokker (1927), een toonbeeld van columnistische degelijkheid. Het boekje verscheen in 1959 en dat is, aldus de inleider, het laatste moment in de geschiedenis dat zo’n archief aangelegd kan worden. Vlak voor de jaren zestig aanbreken, kan nog zoiets als ‘typisch Nederlands’ onderkend worden. Daarna zal al rad Hollywood, de Max Factor-industrie en de steeds snellere mobiliteit der volkeren ervoor zorgen dat aan de Hollandse genen, gewoontes en garderobe nog maar weinig Bataafs kleeft.

Als Vlaamse mannen over Nederlandse vrouwen praten, komt dat plompe ook nogal eens naar voren. Toen Hugo Claus stierf, verscheen ondermeer deze foto:

Te zien zijn de Vlaming die nooit de Nobelprijs won en de Nederlandse actrice Elly Overzier. Iemand schreef in een zekere krant dat we hier met een bijzondere vrouw te maken hebben waar Claus duidelijk van onder de invloed is. Maar verkijk u niet op haar verleidelijke operahandschoenen en katachtige blik. Deze vrouw beschikt over een stevig stel benen waardoor ze niet uit het lood valt te slaan. Een degelijk postuur waaraan Claus zich kon optrekken en die hem behoedde voor zweverij. Dat soort gelul, inderdaad. Daarom heb ik geen moeite gedaan de auteur te onthouden.

Natuurlijk bestaat de Nederlandse vrouw ondertussen uit lichaamsdelen die van over de hele wereld komen. En de meisjes wier voorouders al eeuwen in de polder wonen? Wel, het schijnt nog steeds zo te zijn dat Nederland gemiddeld de langste inwoners heeft ter wereld. Dus waar Vlamingen en Blokker ‘plompheid’ zeggen, bedoelen ze eigenlijk groot.

Als je afgaat op de geschriften van semi-professioneel vrouwenafschuimer Jan Cremer, zijn gigantische vrouwen bijzonder aantrekkelijk. Hoewel. Hij heeft het zelden over vrouwen. Meer over een soort geografische verschijnsels louter bestaande uit bergen en spelonken. Deinende heuvelruggen die overgaan in zompige mergelgrotten. Sommige mensen hebben nu eenmaal meer met geologie dan anatomie. Misschien is het aardrijkskundige penisnijd.

Lezer, u komt bedrogen uit. Als u aan het einde van deze tekst bent gekomen, heeft u waarschijnlijk doorgelezen in de hoop dat  ik mijn eigen taxonomie van de Nederlandse vrouw zou vrijgeven. En dat dan liefst in vergelijking met een paar andere nationaliteiten. Het spijt me, over een dergelijke typologie beschik ik niet. Al moet ik u wel bekennen dat mijn oprechte verwerping van clichés en mijn afkeer van het labelen van mensen soms wat geschroeid wordt door een klein nostalgisch waakvlammetje. Bij dat povere licht lees ik dan vergeelde fotoboekjes en gedateerde romans.

Wanneer de persvrijheid wordt aangevallen -of het nu door een waanbeeld is of een arrestatie van een journalist, dan klinkt al snel dat journalistiek een voorwaarde is voor democratie. Dat is al altijd zo geweest. En de geschiedenis leert ons… laarzenvet… en dus… afluisterpraktijken … muren…uiteindelijk… hakenkruizen…

Alleen, dat is niet altijd zo geweest. Dit schrijven Henk Blanken en Mark Deuze, respectievelijk journalist en mediawetenschapper:

‘Journalisten die zich [...] nog steeds beroepen op het beschavingsideaal van de journalistiek als bouwsteen van de moderne democratie, maken zich schuldig aan wat de historici Erik Hobsbawn en Terence Ranger the invention of tradition noemen. De journalistiek is geen eerbiedwaardige professie geworden door een cruciale rol te vervullen in de groei naar volwassenheid van de democratische natiestaat, die professionalisering heeft veel meer te maken met de voortdurende commercialisering van het beroep. De waarden en normen van de journalistiek – waarheidsvinding, objectiviteit, ethiek – ontstonden uit een behoefte van uitgevers, omroepbedrijven en adverteerders om een zo groot mogelijk publiek te bereiken. Hoe groter dat publiek, hoe groter de inkomsten. Een journalistiek die zich beroept op een kritische en democratische traditie, ‘autoproduceert’ haar eigen geschiedenis om de eigen, zorgvuldig geprivilegieerde positie te beschermen.’  ( uit het hun boek PopUp. De botsing tussen oude en nieuwe media- 2007)

meer lezen …