Een dronken Spanjaard met een oranje pruik op in de Amsterdamse Kalverstraat. Oranje pluche klompen, te koop bij iedere bloem- of krantenwinkel. Krijttekeningen op de vloer die verkoopruimte moeten afbakenen. Een mengsel tussen Jordanese smartlap en dance die uit alle hoeken en gaten schalt. De molen waarlangs ik elke dag fiets, is getooid in een gigantische driekleur. Oranje tompoucen liggen te ontdooien in de supermarkten.

De royalisten staan weer aan de poorten van Nederland. Morgen is het Koninginnedag. De datum is vastgesteld op de verjaardag van de reeds overleden  moeder van Beatrix. Wanneer Willem Alexander de troon bestijgt, zal aan naam en datum van de feestdag allicht niet getornd worden. Alsof je de nationale feestdag van de Vlaming, nee wacht, het Atomium, nee, het paleis van Laken… sorry er is gewoon geen deugdelijke Belgische pendant te bedenken. Niets werkt in België zo unificerend, zo tegenstellingenoverschrijdend als het Huis van Oranje in Nederland.

En dat wordt jaarlijks overweldigend gevierd. Op de grote caféschermen na, is er nauwelijks verschil met de voetbalgekte. Zo wordt alles oranje gekleurd: bier, fonteinwater, kaas, leverworst, wc-papier, hele straten, borsten, kinderen en feesttoeters. Wist u overigens dat dat de reden is dat de oranje soort wortels de meest succesvolle is? Inderdaad, zeventiende-eeuws royalistisch uitteelwerk.

meer lezen …

Wie een gratis glas rosé wou, kon zich melden in het Amsterdamse Oosterpark (u wel bekend als de favoriete hangplek van de Titaantjes of misschien als het park waar een monument staat voor de vermoorde Van Gogh; hij stierf vlakbij).

No such thing as free drink, echter. Wie aanschoof, werd tevens gelaafd met een promobabbel van de politieke partij D66. Een links-liberaal fenomeen dat groeit in de oppositiebanken en bijna volledig verdampt tijdens een bestuurperiode. Een redelijk alternatief dat bij tijden zo redelijk is dat je gaat snakken naar een alternatief. Maar toegegeven, ze zijn wat Anciaux had kunnen zijn. Mocht hij een partij en een ideologie hebben in plaats van een fles helium en wat lekke ballonnen.

De rosé was een strijdmiddel. ‘Toost mee tegen de tuttigheid’ was het devies. Het deelraadbestuur wil het park alcoholvrij maken. Eerst mocht je jezelf ongans drinken zolang dat maar zeven meter (kotsafstand?) van de paadjes gebeurde. Maar nu dus even niet. Dit natuurlijk om de meer langdurige gebruikers van het park naar portieken en hulpopvang te dirigeren. In de warmere maanden is deze groep immers bijzonder dorstig. U herkent ze meteen, de mensen met een stem, een huid en een geheugen als het strijkvlak van een luciferdoosje. Over het algemeen jolig en licht ruzieziek maar ze hebben het gezellig temidden van hun kampementen van autostoelen en plastic zakken.

meer lezen …

Allé, eens een inkijkje in mijn spannende leven. Dit mailtje kreeg ik van onze Gouden Uil-nominee Christiaan Weijts:

—–
Don Thomasso,

Met boeken gebeuren de gekste dingen: in de Openbare Bibliotheek van Den Haag kwam ik jouw eX tegen op de wisselende presentatietafel met uitgelichte boeken. Meestal heeft zo’n tafel een actueel en tijdloos thema - dieren, bij ons in de stad, plas- en poepseks voor jong & oud, et cetera - doch ditmaal kon ik er geen enkele lijn in ontdekken. De Asielzoeker lag er bijvoorbeeld ook.

Wat bleek bij navraag: het was een ‘Paas-verzameling’ en men had alle boeken met felle kaften, geel, lichtgroen, lichtpaars etc. bij elkaar gezet. Dan sta je toch met open mond te kijken. Wat nu crisis in boekenland?

Ciao,
C.

——

Ja, mensen, een zalig Pasen, hé.  Als u nog tips heeft voor mijn volgende kaft…

Het gedicht bestond uit een opsomming van honderd woorden. De titel was Woorden die nooit meer in een gedicht mogen voorkomen. Termen als ‘vingers’, ‘huid’, ‘wolken’, ‘boom’, ‘takken’, ‘kers’, ‘laken’, ’stof’, ‘trein’, ‘weg’. U snapt waar ik heen wil. Ik stuurde het jaren geleden naar Serge van Duijnhoven, de enige dichter van wie ik een e-mailadres had.  Hij vond het ‘een draak van een gedicht die alleen maar heel hoog kan keffen’. Dat begreep ik niet helemaal maar toen ik mijn computer weggooide, heb ik niet mijn best gedaan het gedicht te behouden.

Nu is er in Nederland een columnist wiens iedere cursiefje bestaat uit een scheepsruim aan clichés: Martin Bril. Gaat het niet over croissants in Frankrijk dan wel over het uitlaten van de hond. Bril houdt van oesters, vrouwen, lingerie, kijken naar mensen, rijden door het vlakke land… Die brij van gemeenplaatsen koekt samen door de meest draagbare vorm van melancholie. Witregels,  veel enfins, geneuzel wegwaaiend boven de damp van een kopje koffie.

Zijn stijl is zo kenmerkend dat zijn vaste podium, de Volkskrant, tijdens zijn afwezigheid een wedstrijd uitschreef voor wie de meest Brileske column kon schrijven. Ze waren niet aan te slepen. De verhaaltjes over een eenzame kroket in een plasje Fristi, heen en weer rollend op het tafeltje van een overzetboot, dezelfde overzetboot die zijn vader altijd nam en vertelde over mama, toen nog ma genoemd…

Ik lees Bril dagelijks. Hij is met afstand de meest fascinerende columnist van Nederland. Wie wil niet zo leven als Martin Bril? Door de stad kuieren, krantje onder je arm gevouwen, kijkend naar de meisjes op scooters, een ruzietje afluisteren, een badkuip kopen via internet, je dochters zien opgroeien. Bril geniet van het leven voor mij zodat ik andere dingen kan doen. En daar ben ik dankbaar voor.

In Nederland is hij de officiële bedenker van Rokjesdag. De komst van de beaujolais is er niets bij vergeleken. Hier legt hij de voorwaarden uit. Nu is Bril al een tijdje ziek. Het is onduidelijk hoeveel Rokjesdagen hij nog gaat halen. Nu is dat voor iedereen zo. Maar bij Bril zijn de omstandigheden van die aard dat die vraag pregnanter wordt. Te zijner ere daarom, woensdag aanstaande, voor het eerst in Vlaanderen: Rokjesdag.