Bent u ouder dan vijfentwintig? Dan herinnert u zich waarschijnlijk de woensdagnamiddagen vol met Nederlandse tv. Theo en Thea, Villa Achterwerk, De Grote Meneer Kaktus Show…. Het was verwonderlijke tv, soms irritant, vaak intrigerend. De Vlaamse commerciëlen bestonden nog niet. Gert was niet meer dan iemand die begintijden voorlas, Samson nog een man die knutselprogramma’s presenteerde. BRT2 zond af en toe voetbal uit of een mevrouw die een gedicht voorlas.

De meerwaardezoeker (van 8 tot 88) stemde af op Ned 1,2,3. Toen kwamen de concurrentie, Woestijnvis en wakkere koppen op de Reyerslaan waardoor de Vlaamse antennes niet meer naar het noorden werden gericht. Misschien dat het u, Belgische lezer, daarom wat ontgaan is hoe de geur van ontbinding in steeds grotere cirkels om het Hilversummer Mediapark kwam te hangen.
Oorzaak: een stuiptrekking van verzuiling. Omdat iedereen die maar genoeg leden kan verzamelen een omroep mag beginnen in Nederland, versnipperde het medialandschap als werd het door een confettimachine gehaald. Boeddhisten, moslims, socialisten, mensen die houden van schlagers (=Tros), allemaal doneren ze wat geld en krijgen in ruil daarvoor programma’s.

meer lezen …

Het zijn de desastreuze gevoelens die ons heldere inkijk in onszelf verschaffen. Pas als ik jaloers word of woedend, weet ik dat het me echt aan het hart gaat. Blijmoedigheid of schoudersrammerij reserveer ik voor alledaagse transacties. Maar als ik tijdens een huisfeestje iets te lang naar het messenblok staar, omdat die ene buurman nu wel heel lang met mijn vriendin sta te praten, dan weet ik dat de liefde nog niet is verschaald.

Dat poëziecriticus Jeroen Mettes uit deugdelijker academisch hout gesneden was dan ik, werd al snel duidelijk in de collegezaal. Ik was stikjaloers. We studeerden samen literatuurwetenschap in Leiden. Als de literatuurlijsten werden uitgedeeld aan het begin van het jaar, had hij alles al gelezen. Of hij vond ze te makkelijk en las de werken waarop ze gebaseerd waren.

Iedere discussie domineerde hij. Meestal door negentig procent van de tijd te zwijgen. Met zachte maar beslissende stem voegde hij dan iets toe, wat al het voorgaande gebabbel meteen overbodig maakte. En  het ergste was, hij was niet eens hautain. Ook niet toen hij een promotieplek aangeboden kreeg, voor hij goed en wel afgestudeerd was.

Toch vonden de nodige mensen hem bijzonder ongenietbaar.  Dat merkte ik toen ik ze vertelde over zijn zelfmoord voor kranten hem canoniseerden. Meteen haalden ze voor de geest hoe hij ze ooit te grazen had genomen. Anderen glunderden tevreden omdat ze toch nog door hem te grazen waren genomen. Erbij willen horen, misschien is het een nog belangrijker drijfveer dan ijdelheid.

meer lezen …

Pop will eat it self. Jaja, kreeg die popcultuur maar eens honger. Nu plastisch chirurg Jeff Hoeybrechts – de man die op tv zo goed een ontploffende tomaat kan nadoen- in een paar dagen door de Nederlandse tv door het slijk is gehaald en gerehabiliteerd, valt te vrezen dat de olijke medicus ook in Nederlandse panels zijn opwachting zal maken.

Na dat SBS6 hem verantwoordelijk hield voor verkeerd geplaatste borsten die hij er zelf niet in had gepropt, mocht hij onlangs verhaal halen in De leugen regeert, een programma met de nobele taak journalistieke missers uit te lichten. Of het ligt aan een te kleine redactie of de eigendunk van flaterende journalisten, is onduidelijk maar urgent wil het programma maar niet worden.

Toen de hoofdredacteur van Humo er verhaal kwam halen, ten tijde van de Gat van de wereld-affaire, kreeg hij twee monkelende tv-dino ’s over zich heen. Met een dédain die men normaal reserveert voor hardhorende huisdieren, mompelden ze wat over hoe dit in Nederland nooit verboden zou worden. Maar dat hoeft ook niet want dergelijke mopjes maakten ze al in de jaren zeventig. Beetje passé, meneer Oosterwaal. En ons Jörgen mocht terug naar huis – allicht om zich weer aan zijn hoofdtaak te wijden: het levende bewijs vormen dat Britpop-kapsels nooit uit de mode raken.

Na deze diffamering zou het dan ook niet meer dan rechtvaardig zijn als Nederland op regelmatige basis dr. Hoeybrechts langs zou zien komen. Bij voorkeur samen met zijn Nederlandse equivalent, Robert Schoemacher, iemand die door iedereen chirurg werd genoemd tot een paar collega’s hem er fijntjes op wezen hij toch slechts een cosmetisch arts was.

Schoemacher kraakte op basis van een paar stotterende verborgencamerashots zijn Vlaamse vakbroeder af. Het SBS-programma eindigde met de conclusie dat men plastisch chirurgie beter binnen de Nederlandse grenzen houdt. Het buitenland, of het nu om een Limburgse privé-kliniek of een Thais abattoir annex abortusfabriek gaat, is gevaarlijk. Nee, beter is het te toeven in een land dat zijn eigen icoon heeft van de plastische industrie.

Afgelopen weekend leverde denkmachine Slavoj Zizek een lezing af tijdens het Amsterdamse Weerwoordfestival. Voor de mensen die te lui zijn om op links te klikken: Zizek is een Sloveense filosoof wiens denken voortgekomen is uit een obsceen huwelijk tussen Hegel en Lacan.

Als u  in de voorgaande zin te veel onbekende namen ontmoet, probeer het dan eens met deze omschrijving: Zizek is allicht de meest bekende levende filosoof op Fukuyama en Ludo Abicht na. Hij is in ieder geval de meest productieve. Als u even een halfjaar niet oplet, ligt er alweer een nieuw werk op de plank. Waarover? Alles. Psychoanalyse, film, politiek, religie. Ruimte van het volledige leven, zegt u? Zizek antwoordt: ‘Been there, done that.’

Correctie, hij zou zeggen: ‘(hmpf, hmpf) Bien dere, (knrprst) don (knprst, hmpf) det. Asssj Immanuel Kant woelt poet it in, well know, firssssjt (hmpf, grrr) let mie tel joe a joke.’  De man beschikt namelijk over een imposante slis, een charmant accent en wordt voortdurend onderbroken door tics en korte ademstoten. Hij lijdt namelijk aan een angststoornis die hij meestal weet te onderdrukken door antidepressiva en kalmeermiddelen. Soms zijn de paniekaanvallen zo ernstig en overrompelend dat hij lezingen moet afzeggen. Minder ingrijpende momenten van beklemming kunnen zich manifesteren in tics of hyperventilatie.

Waar had hij het over in deze overvolle zaal die voornamelijk bestond uit twintigers en dertigers – mensen die normaliter alleen nog maar wakker te porren zijn voor de ethische inzichten van Etienne Vermeersch? Wel, eigenlijk alles. En zoals altijd mondde dit alles uit in een oproep tot een nieuw soort communisme. Een oproep die hij in de laatste tijd steeds duidelijker laat klinken. Toch een kleine greep uit het alles dat hij presenteerde:

meer lezen …