De net overleden Antwerpse chansonnier is in mijn hoofd samengevat tot twee mooie liedjes en een tirade. Over de liedjes hebben anderen al het nodige gezegd. In een tv-portret gaf hij te kennen die hele poëziezomer in Watou maar niks te vinden. Zijn kritiek kwam erop neer dat zo’n dorp al een gedicht op zich was. Daar moest organisator en dichter Gwij Mandelinck niets aan veranderen met al zijn versjes en rare geklieder.

In zijn dagboek schreef Van de Velde dat, mocht hij een antieke schuur bezitten, hij deze nog liever in brand stak dan het ‘te zien verloederen tot een expositieruimte voor bekakte installaties’.

Ik ben geboren op twee keer spuwen van dat gedicht an sich en durf te stellen dat als het Watou-avant-les-lettres al een gedicht was, het nou niet bepaald een uitzonderlijk rijmsel was te noemen. Van dergelijke slaperige dorpjes kan met gemak een metersdikke bloemlezing worden samengesteld. Dan krijg je het soort boek dat alleen maar geschikt is om waterschade te laten oplopen. Ja, je kon er goede paardenworst krijgen. Dat was het wel zo’n beetje.

meer lezen …

Ségolène Royal is terug, schreven Nederlandse en Belgische kranten gister. De correspondenten moesten moeite doen hun blijdschap te verbergen. Ook ik associeer de stijlvolle socialiste met niets dan anders dan -vooruit dan maar- joie de vivre.

Meer elegante zwierigheid heb ik zelden waargenomen toen ik madame Royal de treincoupé zag binnenflaneren. Ik reisde terug uit Bordeaux en vroeg me al af waarom er zoveel wapenstokken en vuurwapens voorbij kwamen. De in het zwart gehulde Franse politiemannen zien er altijd een stuk vervaarlijker uit voor wie de goedbuikige Nederlandse oom agent gewend is.

Het was zomer, Sarko was net tot president verkozen, en de zon maakte iedereen in de trein loom. Op een tussenstation kwamen de agenten weer langs. Een van hen duwde een man met boeien om uit de trein. Hij zag er rustig uit. Een gehandschoende hand lag op zijn schouder. Het viel weinig mensen op.

meer lezen …

In NRC Handelsblad van afgelopen vrijdag stond een artikel over een opvoedkundige die burgers informeert hoe om te gaan met overlast bezorgende hangjeugd. Hij geeft cursussen in samenwerking met een acteur die de rol speelt van wat Wilders consequent ‘straatterrorist’ noemt. Dit type jongeren is -gemeten aan de aandacht die ze krijgen- al sinds het begin van deze eeuw het belangrijkste agendapunt van het Nederlandse politieke en journalistieke debat.

De zalen zit dan ook vol voor de cursus. Het eerste voorbeeld was gebaseerd op een paar incidenten waarbij hulpverlenend ambulancepersoneel bedreigd werd door de vrienden of familieleden van het slachtoffer dat ze proberen te redden. Een paradoxale situatie die de laatste jaren steeds vaker brede media-aandacht krijgt. Dat leidde eerder tot berichtgeving die stelde dat ‘het bedreigen van hulpverleners een deel is van de Marokkaanse cultuur‘.

meer lezen …

Een tijdje terug wou ik een Hirst kopen. Helaas waren de zeven pingpongballen voor € 1500,- al snel verkocht. Ook een galerie in Londen wist The Magnificent Seven te verhandelen vooraleer mijn aanschafmailtje daar gelezen werd.

Ik hoopte in de museumschop van het Rijksmuseum in Amsterdam genoegdoening te vinden. Zes weken lang is daar For the Love of God, een platina afgietsel van een menselijke schedel, bezet met 8601 diamanten te zien.
Voor de ingang van het museum stond een geblindeerde surveillancecabine van de politie afgezoomd met camera’s en dranghekkens. Het ontlokte een langsfietsende man de sneer ‘Fuckin’ police… bastards‘. Met zijn lange, grijze baard, haarband en gammele fiets behoorde hij tot die mensensoort die alleen in Amsterdam lijkt te overleven.

meer lezen …