Mijn huisbazin is een aardige vrouw, maar heel erg 21ste-eeuws kan ze niet worden genoemd. Hoewel we, toevallig, bij dezelfde Amerikaanse bank zitten en het dan heel erg makkelijk is om elektronisch geld over te maken, weigert ze haar rekeningnummer te geven. ‘Niemand kent mijn rekeningnummer, zelfs mijn broer niet.’ Gevolg: de huishuur moet elke maand betaald worden met een cheque. Waarna zich een ritueel voltrekt dat je er ernstig aan doet twijfelen of Amerika echt wel het centrum van het wereldkapitalisme is.

Het begint zo: ‘Hi, welcome to the Bank of America. How can I help you today?’ Heel erg vriendelijk, die Amerikanen. Elke dag opnieuw. Maar het meisje (telkens een ander) dat de klanten opwacht bij de deur van het bankfiliaal, staat daar helaas haar en mijn tijd te verdoen. Het antwoord op haar vraag kent ze immers: ze kan me helemaal niet helpen.  Per definitie. Haar enige taak en bevoegdheid is de binnenkomende klanten gedag te zeggen. Vriendelijk, dus. En zeer sympathiek. Maar wanneer er twintig mensen staan aan te schuiven en deze bank verdacht veel op het postkantoor van Borgerhout begint te lijken, dringt zich de vraag op waarom dit meisje niet gewoon ook een van de loketten kan bedienen. Die vraag is natuurlijk al even naast de kwestie als haar vraag hoe ze me kan helpen.

Je zou denken: even cheques aanvragen, hoe moeilijk kan dat zijn? Nagenoeg onmogelijk, blijkt. Ik heb mijn rekening immers geopend in Californië en, tja, meneer, dat is onhandig, want, weet je, met Californië kunnen wij geen zaken doen. Tot zover het concept ‘Bank of America’. ‘Bank of 49 states’, zullen ze bedoelen. Ik kan wel zelf die cheques aanvragen, telefonisch. Helaas betreft het een van die nummers waar je – zoals in die ene aflevering van Friends – dagenlang ‘on hold’ wordt gezet.

En dus moet ik maandelijks naar het kantoor – ‘Hi, welcome to the Bank of America. How can I help you today?’ -, aanschuiven en de bediende van dienst (telkens een andere) ervan trachten te overtuigen dat ik solvabel en legaal genoeg ben om een zogenaamde ‘Cashier Check’ aan uit te schrijven. Op zich zou dat laatste makkelijk te bewijzen moeten zijn door mijn Social Security Number op te dreunen. Maar dat, helaas, zit niet in de computer omdat ik mijn rekening opende in Californië en, nu ja, daar doen ze dus geen zaken mee.

Vele, vele wijlen later (want inderdaad: ik heb een gekke naam en waar bevindt zich in zo’n obscuur buitenlands paspoort ook weer het visum?) wensen wij elkaar nog een prettige dag. Bijna tot buiten staan de klanten intussen aan te schuiven. Hoe kan het ook anders: dit is het centrum van het wereldkapitalisme.