Italië ziet er echt jarig uit dit jaar. Websites openen met een groen-wit-rode startpagina, patissiers hebben in hun etalage groene, witte en rode schuimpjes naast elkaar geschikt, de plaatselijke cementfabriek heeft zijn enorme grijze muur met een groen-wit-rode streep beschilderd, … Iedereen geeft een groen-wit-rood accent waar hij maar kan. Tenminste, zo is het daar waar ik kom.

In de krant lees ik intussen verhalen over de toestromende vluchtelingen in Lampedusa. Lampedusa is voor ons nog verder weg dan Brussel en op het platteland van Lombardije merk je eigenlijk niets van de problemen in het zuiden. Toch voel ik me dichtbij. Als ik hoor dat de autobanden van een Fransman worden kapot gestoken, terwijl de daders en nog wat solidaire voorbijgangers roepen ‘Trap het af, buitenlander’, dan komt de internationale politiek zelfs onrustwekkend dichtbij. Italië en Frankrijk zijn het niet eens over de opvang van vluchtelingen uit Noord-Afrika, dus worden autobanden van een auto met een Franse registratie in stukken gesneden.

Ik weet dat het leven gemakkelijker is als je geen kranten leest en niet over politiek praat. De zon schijnt heerlijk en de camelia’s staan in bloei en bedwelmen je met hun geur. We trekken enkele dagen naar de Podelta en vergapen ons aan reigers, fazanten, hazen, valken, …, zoveel wilde dieren die we gewoon vanuit onze auto kunnen zien, onderweg naar even zo vele kleine stadjes vol oogverblindende kunstschatten. Ravenna is wel het mooist en raakt mij persoonlijk, omdat ik de mozaïeken herken uit mijn cursus Byzantijnse kunst. Ja, ooit behoorde dit deel van Italië tot het Oost-Romeinse Rijk. Weer eens een detail dat je noties van geografie door elkaar schudt.

En terwijl onze kinderen zandkastelen bouwen aan de Italiaanse kant van de Adriatische kust, staar ik in de verte, de veerboten die naar de overkant varen achterna. Daar ben ik de laatste tijd nog het meest met mijn hoofd, want voor Strip Turnhout werk ik aan een publicatie over strips uit de Balkan. Een groot deel van de strips die ik de laatste tijd lees, zijn aangrijpende getuigenissen van de absurde waanzin die de Joegoslavische oorlogen van het einde van de twintigste eeuw zijn geweest.

Het meest beangstigend is te lezen hoe mensen de ene dag welwillende buren zijn, en de volgende dag met zwaar geschut tegenover elkaar staan. Zo snel kan het dus inderdaad gaan. Dus maar duimen dat morgen niet onze autobanden aan de beurt zijn, om over onze kinderen maar te zwijgen. Met een beetje pech kunnen we dan als tweetalig gezin ook al niet vluchten naar België. Maar zoals ik zei, de zon schijnt, de bloemen bloeien, mijn zoon oefent een menuetje van Boccherini op zijn viool, … Als we willen, leven we allemaal in het paradijs. Als we maar willen met zijn allen, en niet alleen.

Aanleidingen genoeg om Bart Moeyaert te interviewen: zijn nieuwe boek “De Melkweg” verschijnt héél binnenkort (er is al een fragment te horen op zijn website, met muziek van Dominik Scherrer erbij), voor Italië ligt de vertaling van zijn boek “Broere” (Fratelli) ovenwarm in de rekken én hij was weer eens genomineerd voor de Astrid Lindgren Memorial Award, één van de grootste internationale literaire prijzen. Elk jaar wordt die uitgereikt op de Bologna Children’s Book Fair.

Op die kinderboekenbeurs staan nog meer Vlaamse auteurs in de schijnwerpers dit jaar. Het Vlaams Fonds voor de Letteren maakt altijd enkele Engelse fiches over schrijvers en auteurs die internationaal potentieel hebben. Dit jaar zijn dat Klaas Verplancke, het schrijversduo Pat van Beirs en Jean-Claude van Rijckeghem, en Ingrid Godon.

Ingrid Godon is voor onze familie ook een vaste waarde in de boekenkast, sinds ik “De bus naar Hawaii” op de kop tikte bij De Slegte. Als je eenmaal haar tekenstijl kent, zie je haar overal. Nellie en Cezar zijn natuurlijk het bekendst. Haar nieuwe boek – bijna, bijna klaar – is een samenwerking met Toon Tellegen en staat nu al op mijn verlanglijstje. Met wat meer bruine tinten voor bevreemdende kinderportretten in potlood en gouache krijgt haar werk hier plots iets van Constant Permeke. meer lezen …

We hebben er twee zware maanden op zitten:  skiseizoen! Anderhalf jaar geleden had ik nog nooit geskied, had ik me zelfs nog nooit voorgesteld dat ik ooit zou skiën. Maar we zijn nu eenmaal in het skiënde deel van Italië beland en als de dalen er ‘s winters koud, grijs en mistroostig bijliggen, lonken die witte bergen aan de horizon misschien nog verleidelijker dan onder een blauwe zomerhemel.

meer lezen …

De dag vóór Sint Valentijn zijn er overal in Italië manifestaties gepland. ‘Voor de waardigheid van iedereen, vrouw en man’ is de slogan.  Er zal betoogd worden tegen de banalisering van de vrouw als lustobject in de media. Eindelijk is het ook te veel voor de Italianen, zucht ik opgelucht.

meer lezen …

Oudejaar in Berlijn is legendarisch. Ik heb het niet eens over de meer dan een miljoen feestvierders aan de Brandenburgse poort, maar over de unieke sfeer die in de hele stad hangt en de honderden mogelijkheden om de jaarwisseling in internationaal gezelschap tot een eerste hoogtepunt van het jaar te maken. Ik herinner me enkele mythische oudejaarsnachten toen we hier nog gewoon als toerist kwamen. Misschien zijn die nachten wel de reden waarom we hier nu wonen …

 Mülheim aan de Ruhr?

Maar omdat het leven altijd elders is, waren wij tijdens de nacht die van 2010 2011 maakte niet in Berlijn, maar in Mülheim. Meer zelfs, we waren er een week lang. Wij zijn fervente aanhangers van het concept huisruil. Je komt op de gekste plekken terecht. Plekken of stadsbuurten die nooit in je gedachten zouden opkomen als je een reis plant. Sinds we in Berlijn wonen, krijgen we werkelijk van overal aanbiedingen om te ruilen. Alleen al voor oudejaar konden we naar Texas, Zürich, Brussel, Brugge, Parijs, Barcelona en jawel, Mülheim. Toegegeven, we hadden zelf nogal wat bedenkingen bij die laatste optie. Maar omdat we die trip konden koppelen aan een al veel te lang uitgesteld familiebezoek en omdat het Ruhrgebied die laatste dagen van 2010 nog culturele hoofdstad van Europa was, sprongen we in het diepe. meer lezen …

De thriller die de franse pers, bedrijfswereld en high society de laatste maanden op dagelijkse basis bezighoudt, is het fameuze armgeworstel tussen twee mastodonten van de franse luxe industrie. Enerzijds is er LVMH, het grootste luxeconcern ter wereld met memorabele namen als Louis Vuiton en Moët et Chandon in z’n 65 merken tellende portefeuille. Anderzijds is er Hermes, het legendarische lederwarenhuis, dat als één van de laatste franse luxemerken nog geheel in handen is van een (weliswaar héél grote) familie. LVMH probeert zich langzaam in the kopen in de maker van de fameuze birkin bags, en de Hermes familie probeert zich met hand en tand te verdedigen tegen het verdwijnen van hun merk in de groep. Dagelijks is er in de media wel een bericht omtrent een volgende stap, een nieuwe roddel, of een verklaring van één of andere (beurs)instantie.

Laat het dan wel zo zijn, dat ik door die mediahetze, wel een leuk museum ontdekt heb: le Musée Carnavalet. Het museum ligt wat verborgen achter de hippe winkels in de Marais, maar krijgt momenteel wat meer aandacht, omdat er een collectie tassen en koffers tentoongesteld wordt uit de collectie van Louis Vuitton.  Het gaat hem om een unieke verzameling die zich normaalgezien in een privé-museum bevindt in het geboortehuis van Louis Vuitton in Asnières, en enkel op uitzonderlijk bezoek te bezichtigen is. Van koffers voor een Art Déco theeset of een koloniaal veldbed, die tentoongesteld werden tijdens de wereldtentoonstellingen van het begin van de 20^e eeuw, tot bizarre special orders voor de sterren van vandaag.

Maar ik vond het museum, dat me een beetje aan het Groeninghe Museum in Brugge deed denken, ook fantastisch omwille van z’n vaste collectie. Het is het officiële museum van de geschiedenis van de stad Parijs, en noemt zich dan ook  graag “het meest Parijse van alle Parijse museums”. Naast een de collectie meubels en prenten die een beeld geven van Parijs in verlogen tijden,  heeft het schitterende maquettes van hoe de stad er door de eeuwen heen uitzag. Een aanrader voor elke liefhebber van de lichtstad die een beter beeld wil krijgen van hoe de stad gegroeid en geëvolueerd is.

Dit jaar viert Italië zijn 150e verjaardag. Ja, het land is nog jonger dan België! Op 17 maart 2011 start het officiële feestprogramma in Torino, de eerste hoofdstad van het eengemaakte Italië. Nog een reden om dit voorjaar Torino te bezoeken …

Je hebt dus nog net de tijd om een boek als ‘Een geschiedenis van het moderne Italië’ van Jaap van Osta te lezen, zodat je je weg vindt in de voorgeschiedenis van Italië. Er zijn veel interessante geschiedenisboeken over Italië in al zijn aspecten, maar dit boek heeft als verdienste dat het een vlot leesbaar overzicht biedt. Na de verbrokkeling van het Romeinse Rijk en voor 1861 was er nooit een rijk dat het hele Italië verenigde zoals we dat nu kennen. Het gebied bleef al die tijd een mozaïek van onafhankelijke stadstaatjes, minikoninkrijkjes en bij andere grootmachten geannexeerde gebieden. Daardoor krijg je heel andere verhalen te horen als je in Torino, Venetië of Rome musea en monumenten bezoekt.
meer lezen …

Het jaar 2010 zal dus de Italiaanse geschiedenis ingaan als een jaar waarin de premier van het ene schandaaltje naar het andere heeft kunnen swingen en er toch fluitend vanaf is gekomen. Zowel de senaat en het parlement hebben vorige week hun vertrouwen in hem bevestigd, hoewel een belangrijk deel van zijn partij zich heeft afgescheurd. De vertrouwensstemming werd voorafgegaan door betogingen – voor en tegen Berlusconi – en gevolgd door rellen. ‘Laat het zo zijn’, hoor ik een politiek commentator vermoeid zeggen op de radio, ‘maar dan heeft hij nu tenminste geen excuus meer om zijn taak niet uit te voeren. Nu moet hij er weer werk van maken.’ Berlusconi is vaker op feestjes dan op politieke vergaderingen, hebben journalisten van L’Espresso minutieus berekend, en de foto’s van een half slapende premier tijdens zo’n zeldzame vergadering zijn ronduit beschamend. ‘Echte studenten betogen niet, die zitten thuis te studeren’, zegt zo iemand dan als reactie op de betogingen.

meer lezen …

De bisschop van Myra

De stress van onze kinderen is gaan liggen. Weken voor 6 december was het begonnen. Sinterklaas’ verjaardag wordt vooral in België en Nederland gevierd (Zou hij speciaal voor ons naar Berlijn komen?) én we hebben hier geen schoorsteen (Zou hij het dan ooit vinden?) Tweetalige brieven, een grote pijl op het venster en luide liedjes moesten hem de weg tonen. En het is gelukt. De Sint heeft een slee gebracht! En echte letterkoekjes! Niet alleen stress voor de kinderen, die Sint. Vorig jaar waren alle sleeën op een twee drie uitverkocht. En letterkoekjes blijken hier onvindbaar. Maar met Heilige Hulp is alles gelukt.

Nu is het alweer wachten op de kerstman, die het hier veel beter kent. Ik zal maar niet aan de kinderen vertellen dat het eigenlijk om één en dezelfde bisschop gaat. De Nederlanders namen Sinterklaas ooit mee naar New-York (toen nog Nieuw-Amsterdam). Hij werd als ‘Santa Claus’ weer over de oceaan geëxporteerd, waar hij vanuit Groot-Brittannië Europa veroverde. In sommige delen van Duitsland is hij nog niet helemaal doorgedrongen en daar brengt het ‘Christkind’ zelf de geschenken. meer lezen …

Het nieuwste Belgisch- Europese exportproduct

Het Belgische EU-voorzitterschap loopt stilaan op zijn einde. Of jullie van die zes maanden in België iets hebben gemerkt, verneem ik graag bij gelegenheid. Hier in Varese zijn de mensen in ieder geval niet veilig geweest dankzij het plaatselijke Belgische feestcomité. Een concert van Tom Dice in juli, een museumworkshop rond René Magritte in oktober, een JCVD-film in november, friet, bier, witloof, chocolade à volonté … en dan vergeet ik nog de helft. De klap op de vuurpijl staat op het programma voor december: twaalf saxofonisten komen de pannen van het dak spelen in de operazaal van Varese. meer lezen …